Küçük bir an

Metroya doğru giderken iki küçük kızla karşılaştım. Sokak çocukları. Abla-kardeşler belli. Büyüğü 8-9 yaşındadır herhalde. Diğeri de 5 falan. Işıklara doğru giderken kaldırımda ayaktaydılar, naber kızlar dedim tatlı bi şekilde. İkisi de gülümseyerek yüzüme baktı. Büyüğü “para ver” dedi.😂 

Zaten versem mi diye düşünüyordum, nakit var mı diye baktım verdim ikisine de. Sonra birden büyük kız bana sarıldı, belime geliyo zaten. Çok tatlı geldi ben de ona sarıldım. Sonra küçüğü de sarıldı ben de bu sefer ona da sarıldım. Bu esnada da kırmız ışık yanmış arabalar durmuş onu farkettim. Hadi dikkat edin kendinize diyip karşıya geçmeye başladım, onlar da geçtiler. Nereden gidiyorsun abla dedi bu taraftan dedim onlarda tam tersi istikamete yönelmişti. “Abla sen bizim tanıdığımız abla olur musun” dedi, birkaç saniye anlamadan boş boş baktım sonra “tamam” dedim. El sallayıp vedalaştık. 

Metroya yürürken yol boyunca egomla savaştım. “Vay be onca araba da dört şeritli yolda sıra sıra dizilmiş tam da bize bakıyorlardı (ışıkların altındaydık tam), ne güzel örnek oldum herkese” falan bi yandan da kendimi susturuyorum utanıyorum böyle düşündüğüm için. Hani çizgi filmlerde olur ya bi omuzda melek bir omuzda şeytan birbirleriyle laf dalaşına girerler. Onun gibi. Şeytan “en kral sensin senden örnek alsınlar ne güzel de davrandı çocuklara ne şefkatli biri demişlerdir” diye diye kibir yüklerken melek “iyiliğini yaptın bitti tamam amma büyüttün şov yapma” diyor. Acaba melek böyle mi der gerçekten :))

Sonra metroda tekrar düşündüm, o sesi susturma çabam belki de. “Bazıları da kesin ‘bunlara böyle yüz veriyorlar sonra sümük gibi yapışıyor bunlar da herkese’ demiştir” dedim ve sesi susturdum. İyi mi yaptım bilmiyorum ama ses kesildi.

O kız çocuklarıyla ayaküstü geçirdiğim iki dk iyi geldi bana. Onlara sarılmak, gülümseyen yüzleri. Çirkefleşmeye müsait aslında büyük olan ama yapmadı. Nazlı’ymış ismi, küçüğünki de Yağmur. İkisi de güzel hayatlar yaşar umarım. Bir daha karşılaşır mıyız bilmem, haftada bir sadece 1 kere geçtiğim bir yer orası. Onların “tanıdıkları abla” olma sözünü verdim ama birbirimizi tanır mıyız ki görsek de… bakacağız.

Bugün başhekimle konuşacaktım güya, öyle yazmıştım buraya da ama konuşamadım. Ya o yoktu ya da asistanı. Bir türlü denk getiremedim. Ben de demek ki acele etmemem gerekiyor diye düşündüm, şimdilik vazgeçtim. Zaten hayır diyeceğinden de neredeyse eminim ama yine de sorasım vardı.

Düşünüyorum başka da söyleyecek bir şeyim yok sanırım. Rüyamda aşırı güzel kar yağıyordu pamuk parçaları gibi yumuşacık kocaman, hayırdır inşallah. Neyse ben biraz masumiyet müzesi izleyeyim. Görüşürüzzzzz

Bugüne foto bulamadım.