Hat taşıdım, Masumiyet Müzesi’ne başladım

Öncelikle herkese geçmiş olsun dilekleri için teşekkür ederim. Bugün daha iyiyim. Sabah yataktan kalkabildim mide bulantısı olmadan. Sıcak bi duş aldım. Yarın işe dönüyorum. Sadece biraz boğazım ağrıyor ve bağırsaklar da arada yokluyor ama geçecek. 

Hasta nazı nasıl olur bilirsiniz, ufacık şeylerden nazlanıp ilgi ister insan. Bu sabah ayaklandığım gibi azıcık enerji bulunca nazlanmaya başladım ama bizimkilerden ters tepti tabi. Bizim evde babamdan başkasının nazlanması yasak :)) düşündüm de, güçlü olana kadar canım çıktı resmen ama güçlü olabilmeyi başarınca da nasıl herkes iyi olmaya başladı. İnsanlar güçsüz insana tahammül edemiyor. Bu kişiler en yakınlar olunca hayat daha da zor olabiliyor. Neyse günahlarını almayayım annem baya ilgilendi benimle ama babama nazlandım biraz insan bi gelir bakar en azından seni görmek isterdim dedim söyleseydin annene babam gelsin deseydin dedi, geçeceği belliydi zaten bişey yok ki dedi :))

Terapilerin meyvelerinden biri artık böyle anlara uzun süre üzülmüyorum, duygunun içinden geçip gidebiliyorum. Akşam kahve içmeye yanlarına gittim, tripsiz davrandım her şey tatlıya bağlandı. 

Bugün hat taşıma işlemim gerçekleşti, bir yıldır Türk Telekom’luydum önümüzdeki bir yıl da Vodafone’luyum. Bakalım bu nasılmış. 

Dün yanımdaki kıza mesaj atmıştım sabah, “Bugün gelmeyeceğim hastayım rapor alıcam” yazdım. Cevap olarak ne yazdı sizce? Hayır geçmiş olsun neyin var değil. “Nerden alcan raporu”. “Geçmiş olsun de geç napıcan nerden alacağımı bi yerden alıcam işte hastayım bi de onu düşünemicem” dedim sinirle. Tamam geçmiş olsun sordum sadece yazdı. Hasta hasta sinirlerim zıpladı ya. Ayyy valla hiç işe gidesim gelmiyor Allah’ım şu iş yerini çekici kılacak bir şeyler birleri bi ortam falan olsun nolur. Cezaevine gidiyormuşum gibi hissediyorum ya ne zaman alışıcam acaba.

Bir ara çok yoğun bi “kimse beni anlamıyor çok yalnızım neden bu kadar farklı hissediyorum neden diğerleri kadar hayatı idare edemiyorum” düşünceleri bastırınca acaba tekrar bi terapist arayışına mı başlasam diye düşündüm. Çünkü yaş aldıkça duygusallık artacak ve daha da zorlanabilirim. Sonra belki de hasta psikolojisindendir biraz zaman vereyim kendime dedim. Her şeye bir de duygusal açıdan bakan ve içselleştiren biri olmak zor. He he diyip geçebilenlere, yüzeysel yaşayabilenlere çok özeniyorum bazen. Yapay zeka ile konuşurken bazen duygusal zekama methiyeler düzüyor “sçarım böyle duygusal zekaya” diye geçiriyorum içimden. Ne hayrını görmüşüm acaba şu hayatta? Kendimi üzmekten başka.

Neyse böyle işte, pek bişey yiyip içemedim iki gündür bi tartılayım bakayım kilo vermiş miyim. Üfff yok yaaa vermemişim hatta almış gibi görünüyorum bu nasıl olabilir ki? Ödemdir belki de yani inşallah.

Bir de bugün ben Masumiyet Müzesi dizisine başladım daha iki bölüm oldu şu anlık güzel gidiyor. Kitabı da var bende ama okumadım daha. Siz izlediniz mi? Beğendiniz mi?

Fotoğraf Pinterest.