Deli deli günler

 

İki gündür modum düşük yine baya. Bugün buraya bile yazasım yoktu ama seriyi bozmak istemedim. Bazen ne oluyorsa birden büyük bir hüzün çöküyor üzerime. Bir şeyler eski yaraları tetikliyor ya da patlama noktasına gelmiş oluyorum sanırım.

Dün akşam o kadar ağladım ki sabah gözlerim kızarmakla mor arasıydı ve şişmişti. Göz makyajıyla bile kapatamadım şaşı gibi bakıyordum. İşyerinde maske taktım, kimseyle muhatap olmadan bitirip geldim. Bi sekreter geldi sadece hasta mısın dedi biraz dedim, o kadar. Zaten muhatap olacak insan da yok etrafta. Biliyorsunuz sadece bi kız ve ben. Dün bi de morga ex getirdiler o da etkiledi beni galiba. Yatakla getirdiler üstüne beyaz çarşafı örtmüşlerdi, morg görevlisi de geldi kapıyı açtı sonra bir form almaya gitti. O sırada da getiren iki kişi yerleştirdiler ölüyü. Görevli gelip “koydunuz mu” dedi, “koyduk” dediler boş yatağı geri götürürken. Sanki bir eşyayı yerine koyar gibi. Bir gün ben de mi böyle sadece bir et parçası olacağım diye düşündüm ister istemez. Hepimiz bir gün böyle duymayan, konuşmayan, hissetmeyen bir et parçasına dönüşeceğiz ve kokmayalım diye soğutucusunu biraz daha fazla açacaklar morgun… 

Bu arada yanımdaki kızın Banu Berberoğlu’na aşırı benzediğini farkettim bugün. Hem görüntü olarak hem de konuşma şekli, davranışları. O kadar aynılar ki. YouTube’a eklediği soru cevaplara bu kız da kesin aynı cevapları verirdi mesela. O yüzden belki ondan bahsederken isim vermem gerekirse Banu derim. 

Milleti eleştirip kendini akıllı sanan insanlardan uzak durun. Ömrünüz çürür nasıl olduğunu anlamazsınız. Bazı insanlar sadece bu şekilde hayatta kalmaya devam edebiliyorlar. Sürekli kendilerini başkalarıyla kıyaslayarak ve kendisinin ne kadar özel olduğunu anlatmaya çalışarak… belki biz de yapıyoruzdur bunu bazen, yapmamak lazım.

Öz eleştiri yapmamız gerek. Başkalarını eleştirmek bir sonuca vardırmıyor insanı, kendimizi dış göz gibi eleştirmek de gerekiyor ama acımasız olmadan. Yapıcı bir şekilde. Kendi iyiliğimiz için.