Hiçbir şey yapasım gelmiyor. Tam mutlu hissedecek gibi oluyorum, deprem bölgesi aklıma geliyor. Bir şeyler atıştırıyorum mesela ayaküstü, "kim bilir orada kaç kişi yatmadan önce atıştırmıştı da sabaha çıkamadı" diye düşünüyorum, boğazıma takılıyor lokmalar. Umutlu olmaya zorluyorum kendimi ama tutunacak bir şey bulamıyorum. Biz komple, ülkece sınıfta kaldık. Bu ülkenin başında kimse yokmuş meğerse, başıboş, yetim, öksüzmüşüz. Nasıl atlatılır bu olanlar bilmiyorum. Atlatılır mı? Hiçbir zaman atlatamayacağız bence, sadece üstüne yeni bir hayat inşa etmeye çalışacağız...
