Bugün yanımdakine ayak uydurayım dedim hadi çalışalım bitirelim hatta bugün yemeğe de biraz geç çıkarım onla birlikte çıkarız dedim(o hep geç çıkıyor) ama yok olmuyor, iş dışında başka bir meşguliyetleri yok bazı insanların onu anladım. Robot gibi sadece çalışmaya odaklı sanki. İnsan bi oturup çay kahve içmek istemez mi, bi çıkıp hava almak biraz telefonla oyalanıp kafa dağıtmak… bütün enerjim emilmiş gibi hissediyorum. Mesai bitimine son bir saat ben artık köşeme çekildim, o hala çalışmaya devam etti. Bırak sen de dedim tamam dedi bırakmadı. Bu kadar acil bişey de değil ayrıca. Yapalım da rahat edelim diyor. Evet bence de yapalım bitsin rahat edelim ama canımızı da çıkarmayalım yani. Her şey iş değil ya, kendimizi de yok saymamak gerek… madalya takacaklar sanki. Sinirlendim. Yarın yine eski mesafemden devam edeceğim yakınlık kendimi kaybettiriyor. Maaş belli iş belli bu kadar fedakarlığa gerek yok… bi de diyor ki cumartesi tam gün çalışalım bitsin, te allam ya sabır, valla ben çalışmam sen bilirsin dedim.
Ben bundan 5-6 sene öncesine kadar bitiremediğim işlerden dolayı huzursuz hissediyordum kendimi. Ancak pratik çözümler bulup iş bırakmıyorum. Ve artık bir iş hemen bitmeli düşüncesi yok, yarına bırakıyorum. Mesai mi? O ney ya. O kadar da değil.
YanıtlaSilEskiden ben de öyleydim, neredeyse sağlığımdan oluyordum. Bu durum işverene "demek ki daha fazla iş verebilirim" diye düşündürtmekten başka işe yaramıyor. Ses çıkarmayı öğrenmek kolay değil, ama madem bedel verdik artık yine "ben her şeyi yaparım" bataklığına da dönmemek lazım. Yazarken bile tetiklendim
SilAçıkcası ben işin bitişini değil sürdürülebilirliğini önemsiyorum. Bizimle çalışan şirketler vs. Bir gün iş toplantısında ben robotum demiştim, o an geldi aklıma ahah.
SilAynen öyle. İşin bitmesi diye bir şey yok zaten bunu bir anlamamız lazım, ne kadar az da çalışsak çok da çalışsak işler bitmeyecek, çünkü bir gün tamamlanıp bitecek bir proje değil bu. Bu çalıştığımız süre boyunca da yüklenebileceğimizden fazla iş yüklenmek bize zarar verir, ama elbette ki diğerlerinin de işine gelir. Burada yapıcı bencilliği devreye sokmamız ve kendimizi psikolojik dayanıklılık adına geliştirmemiz gerekiyor
SilCanımı sokakta mı buldum ya :) Her şey olması gerektiği kadar. Çok çalışan da, az çalışan da aynı parayı alıyor sonuçta.
YanıtlaSilKesinlikle katılıyorum
SilYani ideal düzenin insanî şartları gözeterek sağlanması gerektiği inancındayım. Sosyalleşmek, bir durup dinlenmek, kahve çay içmek potansiyeli de besleyen şeyler ve lüks değiller. Birinin bize bunları baştan anlatması gerek. O kişi adına da üzüldüm açıkçası.
YanıtlaSilİşe başladığımdan beri bu kadar abartma kendini düşün diyip duruyorum ama ben de annesi babası değilim koskoca insan sonuçta.
SilBen zaten aşırı empatiden zarar görmeye başlayıp terapilerle bunu normal düzeye getirmeye çalışan biriyim. Kötü niyetle yazmadığını biliyorum ama burada muhatap bensem, benim blogumda bana yorum yapıyorsan benimle alakalı yorum yapmanı tercih ederim. Küçükken ebeveynlerimin her derdimi anlatışımda beni değil de karşı tarafı düşünmeleri gibi, sadece genel bir yorum yapıp sonunda da ona üzüldüğünü belirtmen beni tekrar görülmeyen, duyulmayan gibi hissettirdi ve buna sessiz kalamadım. Gece sinirden uyuyamayışımı, egzamalarımın kendini hissettirmeye başlamasını yazmadığım için mi ben ciddiye alınmıyorum şu an ? Psikolojik danışman olduğunu söylediğini hatırlıyorum, nasıl sakinleşeceğim ve bu sınırı tekrar kaybetmeden devam edebilmem için ne yapmam gerektiğini söylemeni tercih ederdim mesela.
İnsani şartları gözeten bir düzen hepimizin temennisi. Şartlara rağmen kendimizi korumak kolay değil.
Cümlemin sizi bu kadar tetikleyeceğini düşünmedim çünkü sizin hikayenizi bilmiyorum ve danışma seansında da değiliz. Üzgünüm bu hissettikleriniz için. Bu şekilde hissettirmek istemezdim.
Sil"Sosyalleşmek, bir durup dinlenmek, kahve çay içmek potansiyeli de besleyen şeyler ve lüks değiller. Birinin bize bunları baştan anlatması gerek. O kişi adına da üzüldüm" derken o kişi tarafından bakıp bir analiz yaptığınız için odağı kendime çekmek istedim yoksa ben de seans istemiyorum tabi, burası benim dertleşme ve rahatlama alanım. Normalde insanlara mesleklerine göre yaklaşmam ama bir yorumunuzda öğrenmiş bulundum belki bilmiyor olsam bu kadar tepki göstermezdim ama bilince ekstra savunma ihtiyacına girdim. Asıl yapmamız gereken o kişiye üzülmek değil, o kişiyi/kişileri olduğu gibi kabul edip ben ne yapabilirim diyebilmek diye düşünüyorum
Sil