Aşırı seven kadınlar ve bugün

Çok içten sevip karşılığında bir ilgi görememek yaralayıcı olabiliyor. Sevme ihtiyacımızı nasıl gidereceğiz? “Aşırı seven kadınlar” diye bir kitap adı duymuştum, okumadım ama merak ediyorum, acaba bu konudan mı bahsediyordur ki?

Neden bu kadar fazla seviyoruz, üstelik bizden böyle bir talep yokken. (Aksine talep varsa inadına sevmekten kaçabiliyoruz) 

Tabi ki herkes sevilmek ister ama onlar daha talep etmeden tüm kovayı boşaltıyoruz başlarından aşağıya. Musluğu sonuna kadar açıyoruz daha en başında. Kadın/erkek, büyük/küçük hiç kimse aynı seviyede karşılık veremiyor buna. Fark etmiyorlar bile kendimizden verdiğimizi, normali bu sanıyorlar. Sonra biz tükeniyoruz ve kırgın şekilde kısmaya çalışıyoruz musluğu. Musluktan değil bu sefer gözlerimizden akmaya devam ediyor. Çok sevmenin altındaki itekleyici güç ne? Beni görün mü? Beni sevin mi? Beni üzmeyin mi? Ben masumum mu? Ne? Neden sevmezsek solup gidecek ve tamamen yok olacakmış gibi hissediyoruz. Birincil çoğul şahıs kullandığıma bakmayın, kendime söylüyorum aslında siz belki hiç böyle değilsinizdir. Ya da herkes aslında böyledir ama sevgi dillerimiz farklı olduğu için anlayamıyoruzdur bazılarının aşırı sevgisini. 

Annelik zor diyip durmaları da bu yüzden. Aşırı sevgi ile çocukların kaçma isteğinin oluşması… evet aşırı sevmek böyle bir etki de yapıyor. Sevgiyi kabul edememek olabilir mi bu peki? Ya da bağ kuramamak hepsinin temeli. Hep bağımlı ilişkilere tanık olmak ve normal bağ kurmayı bilememek. Siz ne düşünüyorsunuz bu konuda? Kaçan kovalanır mantığıyla ama daha kaçmadan kovalıyor olabilir miyiz? Siz de sevince sınır bilemeyenlerden misiniz? Sonra da çok verdim kendimden diye huzursuz hissedenler… peki ne yapmak gerekir?

(Resim yapay zeka.)

…

(Ekleme…gün özetim)

Bu arada kardiyoloji randevuma gittim, çalıştığım hastanedeki bi doktora. Doktorların da hepsi erkek, ultrasonla bakması lazım çamaşırın kopçasını açmamı istedi ama benim çamaşır kopçasız ben de komple çıkardım valla uğraşamayıp. Sonra azıcık pişman oldum “ya bu doktorla aynı yerde çalışıyoruz orda burda karşılaşırız her şeyi gördü nasıl bakıcam yüzüne” diye. Sonra amannn unutmuştur bile dedim yani inşallah offf. Alışkındır onlar di mi ya. Kalp kapakçıklarına damarlarına vs baktı bi gerildi o da zaten ya da bana öyle geldi, açıklaya açıklaya yaptı o yüzden. Her şey normal, bişey yok dedi. Tansiyonumu ölçtü 12-7 normal dedi. Holter ve kan istedi, henüz yaptırmadım onları. Holtere zaten randevu almak gerekiyormuş. Çalışanlara indirimli bunlar ama yine de tuttu biraz. Asıl fiyatları nedir kim bilir. Gerçi hemen hemen herkes sigortalı geliyor benden bile az ödüyorlar. Neyse ciddi bişey çıkmasın da. Bu çarpıntılar ne acaba ya, ritim bozukluğu mu yoksa. Holter de ilk defa taktırıcam o nasıl olacak bakalım. 

Hastane o kadar dolu ki her yerde sıra sıra hasta var, yarın sabah alırım randevuyu ve kanı da veririm diyip yerime geçtim. Arşive bir hemşire geldi, daha doğrusu bir yeri ararken ışığı görüp bize doğru geldi. Hep telefonda konuştuğumuz tatlı bir hemşire. Bu hastane daha inşaatken başlamış işe hala burdaymış. Alıştın mı dedi pek değil dedim. Sizin yeriniz de çok ücra yerde kimseyi görmüyorsunuz ben bile ilk defa öğrendim şimdi yerinizi dedi. Evet dedim o yüzden de kimseyle muhabbet de kuramadım dedim, bak beni tanıdın her zaman çık gel dedi. İkinci ziyaret edilecek kişiyi de buldum ama ramazan sonrasına bırakıyorum ziyaretlerimi. Bu kattaki bi odada çalışan abladan bahsetmiştim, çay kahveye gel demişti, önce ona uğrarım ne de olsa aynı kattayız. Sonra üst katlara dolaşmaya çıkarım yavaştan. Hayır bi de herkes aynı durumda bi tek ben değil. Bu hemşire de sürekli istifa etmeyi düşünüp mecburen vazgeçtiğini para kazanmak zorunda olduğunu söyledi, diğer abla da sürekli istifa dilekçesi verdiğini söyledi müdürü bırakmıyormuş sanırım. Bazen nasıl bir yere düştüm diyorum :)) yeni bir yere alışmak bu kadar zor muymuş ya, unutmuşum… ama hastane ortamı da ekstra soğuk ve mesafeli bir ortam bence.