Üniversite sınavına girmiştim. Dün tercihleri yaptım, bakalım sonuç ne olacak, tutacak mı merakla beklemedeyim.
Bu aralar evde yatmak ve bişeyler izlemek dışında hiçbir şey yapasım yok. Bir ay sonra kardeşimin kınası ve nikahı var elbise almam lazım ona bile çıkamıyorum. Bulsam bari bişeyler…
Bir saattir Üsküdar sahilinde boş boş oturuyorum. Arada gözlerimi kapatıyorum, bazen ağlayasım geliyor gözlerim doluyor. Rüzgarlı bugün neyse ki, hava bunaltmıyor. Kalkasım yok ama ne yapmak istediğimi de bilmiyorum. Eve gitmek istemiyorum. Hayatta bana ne keyif verir bilemiyorum. Ya da hiçbir şeyden keyif alamıyorum. Keşke içimden bişey gelse ve heyecanla onun için harekete geçsem. Bu hissi yaşamayalı baya oldu. En son üniversite zamanlarındaydı galiba. Ya da yok, ilk kendi mesleğimle alakalı bir işe girdiğim zamanlarda da böyleydim, çok kısa sürmüştü ama ne yazık ki, oradan ayrılmak zorunda kalıp başka bir yerde işe girmiştim ve sonrası ölü hayat… 10 yıl bu ölü hayatı yaşadım, mecbur hissederek, sadece işe gidip gelerek. Umutla düzeleceğini bekledim, sabırla devam ettim, hiçbir şey değişmedi. Aldığım para dışında beni tatmin eden hiçbir şey olmadı, ve o para da bana hiçbir zaman yetmedi.
Şimdi sudan çıkmış balık gibiyim. Cesaretsizim, hevessizim. Mesleğimi unuttum. Şu sıralar iş aramıyorum kendimi toparlamaya çalışıyorum ama arada bir iş konusunda yardımcı olmak istiyor çevrem mesela, ne yapabilirsin diyorlar net bir şey söyleyemiyorum. Ben buyum bunu yapıyorum diyemiyorum. Her şey benden geçti gibi geliyor artık. Her şeyi kaçırdım gibi geliyor. Üzücü.
Geçen sene dehşet bi alerjik egzama atakları ile geçmişti yaz aylarım. Hele temmuz kabus gibiydi. Sürekli kaşınıyordum ne yapsam geçmiyor iğne oluyordum ilaç içiyordum ilaçlar da beni iyice depresif yapıyordu… sonra panik atak başladı. Kendime zarar verme korkusu o kadar yüksek geliyordu ki terapiye başlamaya karar verdim. Çevreden biraz araştırma ile bir terapist bulup başladım. Kaybedecek vaktim yoktu. İki gün sonra seanstaydım. Bir ay sonra da ilk senem dolacak. Her hafta gidiyorum. Ve bu sene hiç egzama olmadım, alerjim çok zorlamadı. Yine başlarda bi yokladı, hiç hissettirmedi diyemem ama sadece yokladı ve gitti. Bir iki defa ellerimde pütürcük bişeyler çıktı sonra geri söndü. Fazla sıcaklar biraz çarpıntı gerginlik yaptı heyheylerim geldi hatta 1 ya da 2 kere panik atak kıyısından döndüm, sonra o da artık tekrarlamadı çok şükür. Terapistimin öğrettiği şekilde duygularımı biriktirmeden yaşamayı ve o panik anında kendime ne sormam gerektiğini öğrenmeye başlıyorum. Duygularımız ve düşüncelerimizin hayatımıza etkisi inanılmaz. Yaşam kalitemiz tamamen bunlara bağlı.
Bu yaz mesela duygusal anlamda yine çok gelgitler yaşadım, zaten o ufak tefek kaşıntılar da kendimi aşırı mutsuz hissettiğim o anlarda oldu daha çok. Ama yine de genele yayarsak sakin bir yaz geçiriyorum şükür.
Diyeceğim o ki, ruh sağlığı önemli. Beden sağlığını bile etkileyecek kadar önemli.
Cehennem gibi sıcak bir gündü. Ve nemli. Kargo için bi dışarı çıktım geldim, eve kendimi zor attım. Gözüm kararmaya başladı.
Devamlı her gün yazma niyetiyle başladığım bu seri baya baya ne zamana denk gelirseye döndü. Neyse hiç yoktan iyidir.
Moral bozmayalım :)
Hayat mı daha garip hayatıma girenler mi bilmiyorum.
Bir süredir gelemiyorum, aklıma gelmedi değil ama bir türlü elim varmadı yazmaya.
Geçen gün yazacaktım, yukarıda eklediğim resim ile paylaşacaktım, aşık oldum gelemedim diyecektim. Diyemedim. Ne bitirebildiğiz ne de ilerleyebildiğiniz bir ilişkiniz oldu mu bilmiyorum ama aylardır böyle bir durumun içinde debeleniyorum. Sonu ne olacak bilmiyorum.
