İnsanoğlu ne acayip, su misali girdiği kaba göre şekilleniyor.
Başta çok zor gelse de zamanla oraya uyumlu hale geliyor kişi illa ki. Zaman geçtikçe normal geliyor o yer/durum, tanıdık geliyor.
Alışkanlıklar da böyle oluşmuyor mu zaten.
Hem ne demişler, her şey kolay olmadan önce zordur.
Başta isteksiz yaptığın yürüyüşler, okuduğun kitaplar ve hatta açtığın sosyal medya hesabı bile “ben niye bunla uğraşıyorum” diye vazgeçme noktasına getirse de ona rağmen devam ettiğinde bu vazgeçiş dürtüsü gittikçe hafifliyor. Ara ara yine hissettiriyor ama artıları eksilerinden fazlaysa problem olmuyor.
Bugün ne yaşadın da, her şey kolay olmadan önce zordur dedin. Bunu kendine hatırlattın?
YanıtlaSilBu işe ilk başladığım zaman herkes yabanc,ı ortam yabancı ve hatta yol ve bulunduğu yer de yabancıydı bana, sektör de alışık olmadığım bir sektör olunca kullanılan terimler farklıydı yani yabancı bir ülkede tek başıma kalakalmış gibi hissediyordum. Şimdi sabah işe giderken artık yolun da, yerin de, çalıştığım insanların da tanışık gelmeye başladığını fark ettim. Onun üzerine yazdım...
Sil