İşyerinde de bunu zaman geçtikçe daha çok hissetmeye başladım. Çalıştığım yerin yaş ortalamasının üstündeyim. Genelde 20lerde çoğunluk. Bazen dayanamayıp usul öğretmeye çalışıyorum. İşyeri duygusallığı kabul etmez, benim kafam da laubaliliği kaldırmıyor. İnsanlar kendilerini çok zeki sanıp canım cicimle iş yaptırmaya çalışınca cinlerim tepeme çıkıyor. Kuralları hatırlatıyorum falan. Eski işyerimde sütten çok ağzım yandı artık her şeyi üfleyerek yiyorum yani. Çizgi bir daha kayarsa toparlayamam korkusu oluştu sanırım.
Bugün kendimi emekliliği gelmiş asabi memur amcalar gibi hissettim. Hani herkese üstten üstten iş öğretir işleyişi anlatır hataya pek tahammülü olmaz, diğer gençler de arkasından emekli olsa da kurtulsak der ya. Onlar gibiyim bu ara. Kendi işleri görülsün diye benim işimi umursamayanlara sert çıktım biraz. En kötü ne olur? İşten çıkarılırım. Ama en azından kendimi önceliklendirdim, kendimi korudum derim. İçim rahat olur. Kendime karşı mahcup olmam. Önemli olan bu.
Nerede olursanız olun kiminle olursanız ya da ne iş yaparsanız yapın eğer kendinizle bağınız yoksa hep bir boşluk, mutsuzluk sizinle beraber oluyor. En büyük hayaller gerçek olsa bile o içindeki sadece senin doldurabileceğin boşluğu doldurmamışsan hep bir şeyler eksik kalıyor. Bu hayatta en büyük gayemizin kendimiz ile ilişkimizi geliştirmek olduğunu ve kendimizin kul hakkına girmemeyi öğrenmek olduğunu düşünüyorum.
Yaş konusunda haklısın, ne ara 40'lara geldik. 50'lere geldiğimizde de bu yaşları özleyeceğiz.
YanıtlaSilİş hayatı aslında farklı bir sahne. Herkesin ağzındaki klişe 'ekip ruhu' kısmının tam ortasında yüzmeliyiz. Çalıştığın iş yerinde görev dağılımı yok mu? Kendi işlerinin görülmesi ve diğer ofis arkadaşlarının işlerinin umrunda olmaması bir çalışanı bencil yapar ki böyle tipler ofis kültürüne gerekli değildir. Burada tabii İK'nın çabası gerekir :)
Ayrıca halen daha kaldı mı böyle çalışan tipler?
40'ı kabul etmeye başlayınca "iyi ki büyüdüm de o acemilik biraz sona erdi" diyebiliyoruz sanki. Gençkken kusursuz olma çabası vardı, şimdi kusurları da kabul etmek mecburiyetindeyiz<👍 aaa klavyede pencere ve noktaya basınca emoji penceresi açılıyormuş yanlışlıkla elim çarpınca farkettim şimdi:))
SilBenim çalıştığım yerde 2 kişiyiz, diğer birimler de birbirinden kopuk. Arşivdeyiz biz, dosya getiriliyor ama eksik getirip burda tamamlamaya çalışıyorlar vs alışkanlık haline getirenler var ben de sinirlendim artık
Zaman hızla akıp gidiyor, yaşlar ilerliyor fark etmeden... :)
YanıtlaSilBol kitaplı, filmli bir hafta sonu olsun:)
Mert,
YanıtlaSilHaklısınız nasıl geçti anlamıyoruz ama tecrübelenmiş olmak da güzel. Teşekkürler bakalım verimli bir haftasonu olsun