Var mı başka özlü sözümüz?

Bugün, “acıma yetime koyar g…” ile “iyiliğe nereye gidiyorsun diye sormuşlar sahibimi s… demiş” sözlerinin doğruluğuna bir kez daha şahit oldum. Böyle zamanlarda empati, yardımseverlik, destek olma huylarımdan nefret ediyorum. Kendimi salak gibi hissediyorum. Ve birden o kadar soğuyorum ki o insanlardan, “tebrikler yeni bir düşman kazandınız” modum açılıyor. Düşmanlık dediğim de “yok saymak”tan öteye gitmiyor gerçi ama yetiyor. Benim savaşım genelde sessiz oluyor, karşıyı umursamama, bir anda ilgiyi alakayı eksi bir milyona falan indirme şeklinde oluyor. Ama karşı tarafı tahmin edemeyeceğiniz kadar rahatsız ediyor. Çünkü iyi olduğumda gerçekten iyiyim ve bunu bir anda kaybettiklerinde neyi kaybettiklerini anlıyorlar. Bir anda tüm dünya soğuk bir yer haline gelip buzlarla kaplanmaya başlıyor. 

Unutuldum mu? Sen beni anlık da olsa unutabiliyorsan, benim hafızam ilk tanışmadan itibaren tüm anıları siliveriyor. Hele ki bu unutulma anları birden fazla olmaya başladıysa, kurulmuş bir samimiyet varsa bile, artık sıfır noktasındayız.

 

İşlerle alakalı bir konuda biraz zorluk yaşıyorum. Ve bu zorluğun, karşı tarafın benim anlayışlı tavrımı suistimal etmesi ile olduğunu fark ettim bugün orayla bağlantılı başka biriyle konuştuğumda. Başkaları gibi sorun çıkarıp illallah ettirmediğim için ikinci planda kalıyormuşum meğer. 

İyi niyetin kullanılmadığı, yardımcı olmanın enayilik olarak algılanmadığı ortamlarda bulunmamızı diliyorum hepimize. Bu iyi davranışları kaldırabilecek, ciddiye alınınca bi tarafları kalkıp kendini tanrı sanmayacak insanlarla muhatap olmamızı diliyorum. Bugünün yazısı biraz geç geldi o yüzden bunları söyleyip iyi geceler diyip gidiyorum.