Bu sevgi illa sevgili gibi değil, o da var ama kardeşlerime de öyleyim mesela. Az önce biraz chatgpt ile dertleştim bu konuda, ne zamandır dertleşmiyordum, bana:
“Sen aslında sevgisiz biri değilsin; tam tersine sevgi kapasiten çok yüksek. Ama sevgi verirken kendi sınırların eriyebiliyor. Bu yüzden ilişkiler bazen “iki kişi” gibi değil de “bir kişinin diğerine akması” gibi yaşanabiliyor.”
Dedi.
Bu sıkıntıyı çözebilsem hayatta %90 her şey çözülürmüş gibi geliyor. Keşke bu kadar kendimi kaybetmesem, karşımdakini dünyanın merkezi ve onun dertlerini hayat memat meselesi yapmasam. Annem geçen gün “çocuğun olsaydı çok iyi bir anne olurdun ama kendini mahvederdin” dedi, bence de tam olarak öyle olurdu. Hatta evcil hayvanım olsa onda bile aynı şey olabilir.
Beni çok yoran ve boğan bir özellik bu, nasıl çözerim ki acaba… sırf bu yüzden korkudan insan ilişkilerimi eleyip azaltıyorum sürekli. Çevremdeki insanlar sürekli değişiyor çünkü sınır erimeye başlayınca hayatımdan çıkarıp yenilerini alıyorum. Fazla verici olduğumu fark ettiğim an birden uzaklaşmaya başlıyorum. Arkadaşlıkta, sevgililikte hatta ailede bile… benim gibi olan var mı yoksa ben mi çok anormalim :)) umutsuz vaka mıyım ben
Biraz dengeye getirebilsen o durumu her şey çözülecek bence.
YanıtlaSilBence de
SilAnormal değilsin asla. Ben de senin gibiyim🙃
YanıtlaSilSevgimi aşırı yaşıyorum ama herkese değil. Bazı kişiler benim için çok özeldir, içimden farklı bir sevgi gelir onlara karşı. Sevmediğimi de hiç sevemiyorum sonradan.
Aslında denge çok önemli, alma-verme dengesini kurmamız gerekiyor evet😊
İçimden geldiği gibi yaşıyorum, uzaklaşmam gerektiği zaman da hislerim söylüyor😊
Evet o dengeyi kaçırmasak gayet güzel aslında bazen ucu kaçıyor dikkat etmek lazım :)
Sil