115- Çocukluğumun bitkileri

Bu bitkilere uzun uzun baktım bugün. Çocukluğumu hatırlatıyor çünkü bana.
Çocukluğum boyum kadar uzun bu bitkilerin arasında koşturarak geçti.

Tırtıl gibi olan uçlarını kopartıp iki avucumuzun arasında yürütmeye çalışmamız geldi aklıma.
Minik arkadaşlarımın gülüşleri kulaklarımda çınladı sanki.
6-7 yaşlarındaki ben belirdim gözlerimin önünde. İnsan 7sinde neyse 70inde de odur derler ya, gerçekten doğruymuş.
Özüme dönüp düşününce aslında hiç değişmediğimi farkettim. Hep aynı, eğlenmeyi seven ama hemen kaynaşmayan, kırılgan, içe kapanık, neşeli, yerine göre konuşkan ama genelde sessiz sakin bir kız...

Bir de saçaklı bir bitki vardı, bununla aynı yerde yetişiyorlardı. Saçaklarını tek bir el hareketiyle kopartıp avucumuzda biriktirip havaya atardık yağmur yağıyor diyerek...