1 / 365

Çağrı Taner'in twitini görünce bir karar verdim. 2017 nasıl geçerse geçsin, her bir gününü hissederek yaşamak istiyorum. İyi de olsa kötü de olsa, yılın hiçbir gününü yaşanmamış saymayacağım bu sefer.

365 sayfalık kitabımın ilk gününü yazıyorum.

Yılbaşına malesef pek iyi giremedik. Yine terör haberi aldık.
Her türlü eğlencemiz kısıtlanır oldu, eğlenmeye korkar hale getirdiler bizi. AVMlere gidemiyoruz, sinemaya gidemiyoruz. Metro kullanmaya korkuyoruz. Kalabalık ortamlardan uzaklaşıyoruz.... Yalnız, mutsuz, paranoyak olduk... Yine de her şeye rağmen metanetimizi koruyup dimdik ayakta durmak zorundayız. Ne olursa olsun... Elden bir şey gelmiyor ama en azından kişiler kendilerini güçlü tutmaktan vazgeçmemeli bence. Birbirimizden hoşlanmasak bile, birlik içinde olmak zorundayız. Aksi halde, her olayda mesul olarak kendi aramızdan birini seçersek iç savaş çıkabilir.
Biz evin anahtarını komşuya bırakıp güvenle giden kişilerdik, çocuğumuz okuldan gelince bizi evde bulamazsa en kötü ihtimalle bakkalda beklerdi ve her durumda güvende olduğunu bilirdik. Birimizin sorunu varsa birlik olup kendi sorunumuzcasına çözmeye çalışırdık. Kürdü, Lazı, Alevisi, göçmeni ile birlik halindeydik, aileydik. Kimse kimseye şucu bucu demezdi.
Şimdi komşumuz için bile pedofil olabilir mi diye şüphe duyar olduk. Bırak komşuyu, akrabalardan bile şüpheleniyoruz.
Herkes canlı bomba olabilir, her çanta her an patlayabilir.
Bir anda birinin evi suçsuz yere, sırf gıcık olan biri "fetocu bu" diye iftira attığı için altı üstüne getirilerek aranabilir. Alakası olmadığı halde aylarca hapis yatabilir.

İnşallah daha fazla acı yaşamayız 2017de, bu sondur.
Huzurlu, güvende hissettiğimiz günlere bir an önce kavuşalım. Daha fazla gözyaşı olmasın artık.