Memur değilim ama özel sektörde de değilim. Memurlar kadar kazanmıyorum, aynı işi yapsak da onların aldığının üçte biri kadar falan alıyorum...
Ama çalışma saatlerinden dolayı kendimi şanslı sayıyorum. Belki de kolaya kaçma ve kendimi avutma yöntemi bu, bilemiyorum.
Çok vaktim var gibi görünse de doğru değerlendiremediğim sürece pek bir artısı yok gibi geliyor çoğu zaman.
Ekşi sözlüğe bir bakayım dedim bugün. Genelde haber sitelerinde dolaşırım ama birkaç gündür seçim muhabbeti dönüyor her yerde, artık gına geldi.
Ekşi sözlükte sol frame'de gözüme çarpan bu başlığa tıkladığımda okuduklarım biraz beni kendime getirdi diyebilirim.
Buraya gelmeden önce devlette çalışmak ve özelde çalışmak arasındaki farkları düşünürdüm sürekli. Önemli olan kişinin kendine ayırdığı zamanın ne kadar olduğu ve nasıl geçtiğidir derdim. Özelde çalışmak adalarda fayton süren atlarla aynı duyguları paylaşmak gibi...
Memurların tatillerine, mesai saatlerine özenerek bakıp belki biraz da gaza gelip kpssye çalışmaya karar vermek ama zaman bulamayıp bu kararı bile unutmak demek özel sektörde çalışmak...
Ama diğer yandan da sanki vizyonunu kaybetmek gibi. Diplomanın ne olduğu kimsenin umrunda değil, en alakasız işte bile çalıştırılabiliyorsun. Çalışma saatleri, tatiller uğruna hedeflerinden vazgeçiyorsun sanki. Hakkını ararsan, karşı gelirsen mimleniyorsun. Sürülüyorsun oradan oraya, bezdiriliyorsun. Susup her karara boyun eğmen gerekiyor...
Bu durumu, özel sektöre nazaran daha çok olan boş vakitleri, doğru değerlendirerek aşmak mümkün mü acaba?
Biraz kafamı karıştırdı bu başlık. Duygularımı karıştırdı ya da.
Siz ne düşünüyorsunuz?
