Ruh sağlığı

1 yılı aşkın bir süredir terapiye gidiyorum. Son seanslarda daha güçlü düşüncelerim hatta inanca dönüşmüş köklü olanlar üzerine çalışma kararı aldık. En fazla ne olabilir ki gidiyorum konuşuyorum mantıklı şeyler söylüyor onları sindiriyorum diye düşünüyordum ama meğer gerçekten de ruhu ameliyat etmek gibi bir şeymiş bu. Bi soru soruyor bir şey anlattırıyor ordan devam edip başka şeyler anlatırken buluyorsun kendini… bu akşamki seansta o kadar kasıldım ve zorlandım ki, bi düşün dedi eğer yapmak istemezsen söyle dedi. Bir sonraki seansa kadar bana kötü hissettiren şeylerin neden öyle hissettirdiğini ve şu an ne yapmak istediğimi düşüneceğim. 

Ofisin olduğu apartmandan çıkacakken bi durakladım, dış kapıya giderken ayaklarım geri gidiyordu. Orada köşeye çömelip ağlayasım geldi. Dışarıya çıkmaya güç bulamadım. Biraz derin nefes alıp çıktım sonra. Metrodan inince arkadaşıma yazdım seans çok zor geldi falan biraz öyle konuşarak geçti yol. Markete uğrayıp kek çikolata falan aldım. Eve gelince kahve yapıp oturdum. Aburcubur bişeyler yedim. Eve gelir gelmez ağlamaya başlarım gibi düşünüyordum ama öyle olmadı. Sanki engelliyorum kendimi elimde olmadan. Serbest bırakamıyorum, düşünmek istemiyorum. Yeme içmeye verdim kendimi ve bu pek alışkanlığım değildir hem de gecenin 9unda. Ben 7-8 gibi son yiyeceklerimi yer sonrasında bişey yemem normalde. Canım da istemez zaten. Ama tantuni sipariş ettim resmen yolda gelmek üzere. Yiyeceklerle modumu yükseltmeye çalışıyorum sanki. Onu yerken bir yandan da prens dizisini izlemeyi düşünüyorum ilk iki bölümü izleyip bırakmıştım. Çok da keyif alacağımı düşünmüyorum aslında çünkü kafam bi milyon, ne yediğimden de ne izlediğimden de bişey anlayacak halde değilim ama hiçbir şey yapmadan da duramıyorum … böyle bi haldeyim işte yazayım dedim.