Anne babalar birbirileriyle anlaşabilmek için o kadar efor sarfediyorlar ki, sonunda çocuklara verebilecekleri bir şey kalmıyor. Tüm enerjileri, duyguları birbirleriyle mücadele ederken tükeniyor. Ne için? Asgari düzeyde dahi olsa ucundan azıcık da olsa bir arada kalmayı başarabilmek için. Neden? Çünkü travmatik bir bağla bağlılar ve acı veren şey tanıdık olduğu için “acısız bilinmez” şeye yönelmektense acı ama bilindik şeyde kalmaya devam etmek daha kolay geliyor.
Herkeste olan insani bir içgüdü ile, aslında bile bile ateşte kalmaya devam ediyoruz çoğu zaman.
Yaşadığımız acılar hep bu benzerlikte değil mi? Acı çekeriz ama bırakamayız çünkü tanıdık gelmiştir, o tanıdık hissi bırakmak istemeyiz. Sanki bırakırsak kurtlar kaparmış gibi bizi, savunmasız kalır yok olurmuşuz gibi…
Bu kitabı okuyorum bir süredir. 2024 Aralık son haftasında almıştım. Birkaç sayfa okuyup derin düşüncelere dalıyorum. O kadar gerçek, çarpıcı, hem rahatlatıcı hem de rahatsız edici ki. İyi ki almışım ve iyi ki okuyorum…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder