İki gün önce bacağımdan iki ben aldırdım. Et beni değillerdi. Biri doğuştan göz gibi yuvarlak, diğeri sivilce gibi çıkıp sönüp içeride yara olarak çürümüş gibi bir kitleydi. Bu kitle beni biraz tedirgin etti en kötü ihtimalle kansere çevirir mi vs diye, onu aldırırken de doğuştan olan diğer beni de aldırdım. Ben hemen alırlar çıkarım sanıyordum ama baya uzun sürdü. Bir saati geçti ya da tam bir saat sürdü. Ve ikisine de hem iç dikiş hem dış dikiş atılıp uzun birer şerit halinde kapatıldı. Remsen ameliyat oldum gibiydi. Dikişler büyük olduğu için de 15 gün pansuman yapıp sonra dikişleri aldıracağım. İlk iki gün hiç elleme dediler, 3.gün günde bir batikon sürerek devam ediyorum şu an 3.gündeyim. Vay be resmen ikisi de gitti. Dikişler de alınınca yokluklarını çok net göreceğim ve kesin çok tuhaf gelecek. 1 ay sonra da sonuç çıkacakmış parçaları biyopsiye yolluyorlar onun sonucu. O da temiz çıkarsa süper.
Birkaç gündür psikolojik olarak çok zorlanıyorum herkes böyle mi ben mi böyleyim bilmiyorum. Ama bu yıl çok şey yaşamış olmamın da etkisi olabilir. Kardeşlerimin durumları, biri rahatsızlık geçirdi diğeri evlendi. Ben istifa ettim. Yakın zamanda da annemin beyninde bir kist farkedildi… büyüyüp büyümediği kontrol edilecek büyümüyorsa sıkıntı yok ama büyüyorsa sıkıntı çok maalesef çünkü ameliyat edilebilir bir yerde değilmiş. 3 ay sonra tekrar mr çekilecek ve kontrol edilecek. Umarım zaten doğuştan ya da ergenlikten kalan bi kisttir ve büyümüyordur. Öyle olabilirmiş çünkü. Hatta menepozda da çıkabiliyormuş. Başka bir şey için mr çekilince farkedildi, bazı insanlar mr çektirmedikleri için bu kistin varlığından habersiz yaşayabiliyolarmış çünkü genelde zararsızmış ama yine de o %1’lik kötü ihtimal bizi darmadağın etti. Günlerce ağladık, kabul edemedim korktum bişey olursa diye, annem kafaya takmasın diye kafasını dağıtmaya çalıştık falan… mecbur beklicez bir sonraki mr tarihini, onun dışında yapacak hiçbir şey yok.
Bu arada burada olmadığım süreçte kendime sesli notlar tutmayı denedim. Ses kaydını açıp konuşup içimi döküyordum, sonra dinliyordum. Onun da bana çok iyi geldiğini farkettim. Sanki bi arkadaşın derdini dinliyormuş gibi oluyor, dert ettiklerim çözümsüz görünmüyor. Arada ona da devam edebilirim. Ama daha fazla tutmayıp siliyorum bir süre sonra, kendi sesime konuşmama henüz çok da tahammül edemiyorum sanırım.
Bu bloğu artık kimse okur mu, gizli devam etmeyi özel okuyucularla yapabilir miyim bakıcaz. Kimse okumasa bile ben yazmaya devam ederim herhalde… ama insan okunsun da istiyor ya arada bir iki yorum iyi geliyor. Bakalım.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder