Seviyorum Starbucks kahvesini. Markanın büyümesini anlatan kitabı da okuduktan sonra (Starbucks: Gönlünü İşe Vermek) saygım arttı. Soğuk filtre aldım sütlü, iyi geldi.
İnşallah alerjim kahveye ya da süte çıkmaz…
Bu fotoğrafı ofisten çektim daha bir dakika bile olmamıştır çekeli. Şu an burada oturuyorum. Işıklar kapalı ben de açmaya üşendim, bazen arıza oluyor belki arızalıdır diye de hiç denemedim. Arkada görünen sarımtrak kağıtlar 1965 yılına ait evraklar. Arşiv bölümünde çalışıyorum bir yıla yakın bir süredir. Bu tozlu, eski, dökülen evrakları fotoğrafta arkada görünen tarayıcıda tarıyoruz. Birkaç ay önce tetanoz aşısı olduk, çünkü paslanmaktan parçalanan zımba telleri ve iğneler de çıkabiliyor.
Her ne kadar buraya gelmeden önce de baharları alerjim kendini hissettirmeye başlamış olsa da, bu tozlu ve kapalı ortamın da daha fazla tetiklemiş olabileceğini ve o yüzden bu sene daha ağır geçirmiş olabileceğimi düşünüyorum. Eğer gerçekten geçtiyse. Çünkü az önce dışarıdaydım ve duramadım. Bir kaç kere peş peşe hapşırınca korkup içeri geçtim. Dün bi dükkana girince hapşırmaya başlamıştım, bugün de pazara girince hapşırık başladı. Tozdan mı, polenden mi, her ikisinden mi bilmiyorum… Toz derlerse ne yaparım onu da bilmiyorum çünkü toz içinde çalışıyorum.
Bitkin hissediyorum kendimi acaba onun da alerji ile alakası var mı?
Haftaya alerji testi için randevu aldım demiştim ya hani, en az bir hafta önce ilaç kullanmayı bırakmak gerekiyormuş ben de tam bir hafta önce kesmiş oldum çok iyi denk geldi.
Bu sabah ne kahvaltı yapasım geldi ne de kahve içesim. Sadece oturdum biraz kitap okudum, sonra su içtim. Ama saatler geçtikçe halsiz ve aç hissetmeye başladım. 2 saat sonra duramayıp gidip poğaça aldım. Çok da güzel değildi aslında boşa karbonhidrat almış oldum. Ondan da 2 saat sonra öğle tatiline çıktık, yemek de yağlıydı. Ya da benim yeme keyfim devredışı kaldı alerji stresinden. Canım hiçbir şey istemiyor ama böyle normal bi istememe değil, sanki küsmüşüm gibi yiyeceklere. Neden bana dokunuyorsunuz der gibi. Kolestrolüm yüksek çıktı ya mesela, tüm hamurişlerine ve tatlılara veda etmeliymişim gibi geliyor.
Az önce dışarıdayken D&R’a da uğradım. Hastalıkların duygusal sebepleriyle alakalı bir kitap vardı. Alerji için yazılan sayfayı açtım:
Hem özgür olmak istiyorum hem de yanımdakiler olmadan yapamam diye düşünüyorum diye anladım ben. Diğer sayfaları da okuyarak vardım bu kanıya tabi sadece ilk sayfadan saçma gelmiş olabilir bu dediğim şey.
Çalıştığım yerdeki insanlara tahammül etmek en zorlandığım şey. Herkesin hayatında zorlandığı ama kalmaya devam etmek zorunda olduğu yerler vardır ya da zaman zaman olabilir. Hayat böyledir işte…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder