Birkaç saat önce buraya yazdığımdan beri son birkaç haftadır içten içe çektiğim azap hafiflemeye başladı sanki. Hâlâ bazı şeylere üzülüyor, hâlâ acı veren şeyleri değiştiremiyorum ama o kadar da çaresiz ve güçsüz hissetmiyorum şimdi. Yeniden ayağa kalkabilirim diyebiliyorum. Kim yıkmış ki beni bu zamana kadar, hep kalkmadım mı, yine kalkarım. Gücümü yeterince ispatlamadım mı? Ne kadar naif, kırılgan, duygusal olsam da insanlar hep ne kadar güçlü olduğumu ve nasıl da ayaklarım üzerinde dimdik durduğumu söyler. Blogum ile yoluma devam ettikçe hiçbir şey beni yıldıramaz gibi geliyor, sadece bir sanal defter olabilir, sanal arkadaşlarım olabilir ama sonuçta bana iyi geliyor. Bana güç veriyor. Önemli olan da bu. Burası ve sizler çok ama çoook kıymetlisiniz. İyi ki varsınız, iyi ki blogger var, iyi ki her defasında kürkçü dükkanı misali dönüyorum buraya...

Blogların en güzel yanı budur işte. Kimse yokken bile onlar hep vardır.
YanıtlaSilNe söylesek dinlerler, hiç sesleri çıkmaz, bize muhalefet etmezler, tepeden bakmazlar, bir anne baba şefkatiyle yaklaşırlar. Kapıları her daim açıktır bize.
İnsanın bir bloğu olmalı içini dökebileceği... 🙂
O kadar güzel yazmışsın ki hak vermemek mümkün değil... :)
SilYazmak insanı iyileştirir dememişler boşuna. Hep yaz ve iyileş. Biz de güzel yazılarını okuyalım.
YanıtlaSilTeşekkürler
Sil