20- Günün en güzel saatlerini kaçırıyoruz

Bu sabah uyandığımda beni karşılayan manzara buydu. Evin çeşitli yerlerine yayılan güneş içimi ısıttı. Hafta içi boyunca kapalı, havasız ortamda bilgisayara bağlı yaşıyor olmama acıdım her ne kadar orada çalışarak geçimimi sağlıyor olsam da.
Ofisimiz şirketin iç tarafına baktığı için hayattan biraz kopuk ve güneşten daha habersiz yaşıyoruz. Sabah güneş doğarken ben bilgisayarımın ekranına bakarak çalışıyor oluyorum, öğlene doğru açıyı dikleştrirken ben bilgisayar başında yine işle uğraşıyorum. Öğle tatilinde yarım saatlik paydosta dışarı çıkıp “Aaa bugün hava ne güzelmiş” diyor ve öğle tatilim bittiği için istemeyerek de olsa yerime dönüyorum. Yanlış anlaşılmasın, çok şükür bir işim var ondan şikayet etmiyorum edemem de çünkü neredeyse 4yıl işsiz kaldım ve işsizliğin acısını da çok iyi bilirim... Ama demek istediğim, belki de birazcık daha cesaretle kendi işimi kurma, kendimi geçindirebilme şansını elime almaya çalışsam daha iyi olabilir. Ben ki yıllarca işsiz kalıp uğraşmışım, bu çok da zor olmamalı belki de. Gereken şey cesaret, sabır ve daha fazla özgüven.

Dualarımızın ya da sadece ağzımızdan çıkan bazı sözlerin gerçekleşip gerçekleşmemesi neye göre oluyor bilmiyorum ama üstüne basa basa ısrarla devamlı ettiğimiz duaların gerçekleşmeyip de sohbet arasında arada sırada söylediğimiz bir şeyin bir gün gerçek olması çok garip. Elbet vardır bir nedeni...

Bugünkü yazımı sabah yayınlıyorum, sabah beni karşılayan güneşin hatrına :)