Ne bu dertler kalıcı ne de bu ömür

Öyleyse ne gerek var eski defterleri açıp açıp değiştiremeyeceğim şeyler için üzülmeye, dedim ve iftara bir saat kala bir hışımla tüm günlüklerimi yok ettim. Rahatladım. Hatta bir ara şarkı bile mırıldanıyordum.
Haftasonu, şu günlüklerimi bugüne gelene kadar bir okuyayım deyip liseyi bitirmiş ve depresyonda hissetmeye başlamıştım. Baktım hiç güzel anı kaydetmişim hep ağlama duvarım olmuş. Okudukça içimi karartıyorsa, elimde tutmanın da anlamı yok bence.