Sayfalar

30 Aralık 2024 Pazartesi

Influencer mı oluyorum

27 Aralık Cuma günü bu soldaki hikayeyi paylaştım yeni açtığım instagram hesabından ve yazdığım gibi o gece bu uygulamaya başladım. 15 cümle şeklinde her bir dileğim için isteklerimi olmuş gibi yaptım. Bu instagram hesabımın hızla büyüyüp bana para kazandıracak hale gelmesini ve keyifli bir paylaşım alanı olmasını diledim. 
26 Kasımda açmıştım hesabı ve ara ara galerimdeki manzara videolarını müzik ekleyerek reels atıyordum. Öylesine rahatlatıcı videolar olarak. Çok gören eden olmasa da arada bir etkileşim alıyordu. 
Cumartesi günü yani manifesti ilk yaptığım gecenin sabahı bir reels videosu paylaşma fikri geldi aklıma. Bir buçuk yıl önce bir arkadaşımın tesbih dileğini yapıp bir yıl sonra o şeye kavuşmuştum. Arkadaşımınki 3 ayda gerçekleşmişti. Ne zaman gerçekleşeceği belli değil ama eninde sonunda gerçekleşiyor şükür 🙏 . Tarihi tam hatırlamıyorum ama Ekim sonu Kasım başıydı 30 Ekim falan olabilir tekrar yaptım başka bir dileğim için, ve dilek sonunda etrafa tesbih dağıtma kuralı var arkadaşlarıma verirken çok yakın olduklarıma ne yaptığımı da anlatıyordum baya ilgilerini çekiyordu. Ben bunu reels çekeyim detaylı bi şekilde yazayım dedim. Astığım tesbihin videosunu çekip açıklamaya da detaylı bi şekilde nasıl yapılacağını yazdım. Bir süre bir etkileşim olmadı sonra azar azar izlenme artmaya başladı. Akşama doğru beğeniler ve takip etmeler başladı. Gece iyice coştu. Yorumlar, beğeniler, takipler… bildirimler yağıyor. Ben şok içinde telefona bakıyorum. Yetişebildiğim kadarıyla yorumlardaki sorulara cevap verdim ama artık bunaldım bıraktım. Şaka gibi geldi durup durup bakıyorum her baktığımda artan sayılarla şok geçiriyordum. Gece 2yi geçiyor uyumak için 11 gibi girmiştim yatağa merak ve heyecandan telefonu bırakamadığım için uyuyamadım. 
Video izlenmesi 1000 olsun diye bekledim oldu, 2000 olsun diye bekledim oldu. Takipçi 20 oldu, 30 oldu, 50 oldu… En son bıraktım artık “yarına uyandığımda kesin en az 10bin izlenmiş olur takipçi sayım da 200 olmuş olur” dedim ve yattım. Ertesi sabah dediğim gibi olmak üzereydi ve kısa sürede oldu. 
Akşama kadar bildirimler yağmaya devam etti, bildirimleri kapatmak zorunda kaldım artık şarjım bitiyor ve telefonun ekranı açılıyor sürekli diye. Yüzümde şapşal bir gülümseme ve hayret ifadesiyle bizimkilerin yanıma gittim içim kıpır kıpır ama kimseye bir şey demedim çünkü birilerine anlatırsam içimdeki hırslı ateş azalıyor bunu önceki deneyimlerimden öğrendim artık. Dizginler bende kalmaya devam etmeliydi. Dün bi de tesbihi verdiğim ve anlattığım arkadaş kişisel hesabımdan bana bu reelsi mesaj olarak attı “bahsettiğin buydu di mi” diyerek, vay canına arkadaşlarımın bile keşfetine düşüyor ve ben olduğumu farketmeden bana yolluyorlar diye bi mutlu şaşkınlık daha yaşadım. Evet dedim sonra “bu hesap bana ait bu arada” falan yazdım ama yazmasa mıydım diye düşünüyordum, neyse ki yarım saat kadar cevap gelmeyince ben de vazgeçip geri aldım mesajı. Kimse bilmesin daha çok yeni, iyice oturduğundan emin olunca söylerim zaten. 

Şu anda da bildirimler kapalı, yoksa telefondan kopamıyorum. Dün akşam da yine biraz bakayım dedim uyuyamadım. İlk paylaştığımda 16 olan takipçi sayım şu an 2.363 oldu. Reels 1,9 milyon izlendi. Hikaye görüntülenmelerim binin üstünde. 
Şu eklediğim ekran görüntüsüne bakar mısınız, bildirimler 100e kadar gösteriliyormuş 100den sonrasını saymıyor. En fazla 2000 takipçi ve 1 milyon izlenme olur diyordum ama şu an acaba 4 milyon izlenme olur mu ve takipçim de 5 bini geçer mi diye düşünüyorum. Vay be bir reels nelere kadir. Arada YouTube videolarından izliyordum bahsediyorlardı bir anda tutan bir şey olur ve keşfedilirsiniz diye doğruymuş. İnşallah devamını getireceğim 🙏 

Şu an kursa gitmek için hazırlanmam lazım yine oturdum kaldım elimde telefonla. İki haftadır hoca rahatsız diye ilk dersi yapamıyoruz, bugün yaparız inşallah. Kursun adı motivasyon yönetimi, instagram hesabım için bi katkısı olur mu acaba. Hem onun için hem de hayata karşı motivasyon kazanmak için yazılmıştım ama ne dersler işlenecek hiçbir bilgim yok göreceğiz.

25 Aralık 2024 Çarşamba

Hayat yolu


 Dikişlerimin günlük pansumanını yaptım ve günü bitirmek üzereyim. Yarın arkadaşlarımla buluşacağım ama aslında hiç gidesim yok. İptal etsem mi gelemicem desem mi hastayım derim diye düşündüm ama bi yandan bana iyi gelme ihtimali de yüksek. Kendimi eve kapatmak sorunları çözmek için bir şey ifade etmiyor. Ayrıca sorun zaten benim bunalmış olmam, sıkılmam. Al işte sana fırsat, böyle fırsatlar çıkınca da yapasım gelmiyor bu sefer. Bi arkadaşa sordum git git dedi anneme sordum git iyi gelir dedi, kimse de isteksizliğimi desteklemedi. Terapistimin söylediği bir şey geldi aklıma, bana demişti ki önceden planladığın bir şeyin zamanı geldiğinde canın onu yapmak istemiyorsa bile yap böylece seni durduran, aşağı çeken duygularına başka bir açıdan da bakma şansın olur ve o felç inmiş gibi hissettiren halin geçer. Bunu da hatırlayınca kesin karar verdim gidicem… 

Şu pansumanın bantlarını da biraz gergin yapıştırmışım galiba bi çekiyo sanki deriyi anlamadım yarın da bu şekilde çıkıcam ya dışarıya dikkatimi ona verdiğim için daha çok hissettiriyor da olabilir. Bantı kaldırıp yeniden yapıştırsam bu sefer de yapışkanlı gidebilir. Neyse esner herhalde yarına kadar. 

Bu arada asgari ücret açıklandı 22.104₺. Valla ne yalan söyleyim iyi ki istifa etmişim dedim yoksa aşırı üzülürdüm herhalde. 10 yıllık iş hayatımda hep asgari ücretin bi tık üstü maaşla çalıştım ve son zamanlarda durum iyice kötüydü. Şu an iş arkadaşlarımın beklentisini biliyorum ve hayal kırıklıklarını tahmin edebiliyorum… 

Zaten bu maaşın yarısı kıyafet, yol, yeme, içmeye gidiyor çalışan bir insan olunca. İş hayatının stresini atmak için bir yerlere gitmek, gezmek, bişeyler yiyip içmek, etkinliklere katılmak istiyorsun ki mental sağlığını koruyabilesin. Ama mümkün değil bu maaşla ya. Hele ki bi de kiradaysan, evliysen, çocuğun varsa... 

Ayrıca ben çalışan insanların kesinlikle belli aralıklarla terapiye gitmeleri de gerektiğini düşünüyorum ama bu o kadar lükse giriyor ki, mümkün değil bu durumda… 

Ama benim için terapi hep birinci sıradaydı biliyor musun, ne zaman bi işe girsem hemen terapiye giderdim. Benim için ekmek su gibi bir ihtiyaç sanki. İş hayatına adapte olamadığım için mi, ev ile iş hayatı arasındaki uçurumu sindiremediğim için mi yoksa hayat mücadelesinde ruhsal bunalımlarımın sesi daha çok çıktığı için mi bilmem. Maaşım hep düşüktü, yetiremediğim zaman mecburen bırakırdım terapiyi. Bir süre kendimi toparladıktan sonra ve depresyonum da başlayınca mecbur yine giderdim… Hala gidiyorum, 1,5 senedir gittiğim bir terapistim var. Aslında düşünüyorum da mecbur kalmasam belki ikinci plan yapardım ama benim duygusal hezeyanlarım baya şiddetli oluyor içinden çıkmam için illa ki bir destek almam gerekiyor gerçekten. Bu son terapiste de panik atak başladığı için gittim, geçti çok şükür 🙏 Alt sebeplerini kazıyoruz, bitecek inşallah.

Hayat herkes için ayrı zor ve herkesin mücadele şekli kendine özgü, farklı. Hepimizin yolu farklı, çıkışı farklı… Dilerim herkes kendi yolunu bulsun ve güvenle ilerleyebilsin…

21 Aralık 2024 Cumartesi

Yetersizlik hissi mi bu

 Gün içinde bir sürü şey yapıyorum ama sanki hiçbir şey yapmamışım gibi ve hiç bir işe yaramıyormuşum gibi hissediyorum bazen neden acaba?