38 yaşında ve işsiz

 Böyle yazınca çok acıklı oldu. 10 yıllık iş yerimde ne uzayıp ne kısalarak geçen, aslında çoğunlukla kısalmak zorunda bırakılmış, çoğunlukla baskılanmış, görmezden gelinmiş halde geçen yıllarımın ardından, artık gelişimime engel olunmasına daha fazla tahammül edemeyip istifa ettim. Bana kalsa asla bu kadar beklemezdim ama bilirsiniz, işsiz kalma korkusu, aile ve çevrenin ikna edişleri ile sabır ede ede bu zamana kadar geldim. Yolun sonu burasıymış. Hem korkuyorum hem de zincirinden kurtulmuş bir hayvanat bahçesi üyesi gibi özgür hissediyorum. Benzetme hoş olmadı gibi görünse de cuk oturdu aslında. Bakalım bundan sonrasında neler olacak.

Bu arada henüz 38 olmadım, ama bir ay kaldı. Haziran'da yeni yaşıma gireceğim. 40 olmadan yapmalıydım bunu, yoksa artık emekli olana kadar bir şey yapamazdım... Denemek istedim, kendi potansiyelimi görmek istedim, pişman değilim ve olmayacağımı düşünüyorum. Güzellikler olsun hep hayatımızda.

Ömür biter sorular bitmez

Neden yanlış insanları severiz? Bizi hayatta tutan şey nedir? Umut mu?

Neden kalbimiz onu kıracak kişilere ısınır, neden ayrılırız? Neden inanırız ya da en başta? İlişkiyi sürdüren şey nedir? Sevgi neden yeterli olmaz?

Neyin peşindeyiz bu hayatta? Ne istiyoruz? Bir destek mi? Desteksiz de ayakta olabilmek mi? Kendi gücümüzü keşfetmek mi yoksa birilerini hayatımıza dahil etme kabiliyetini geliştirmek mi? Beraberlik de zor yalnızlık da. İlişkilerden bir beklentimiz olmalı mı? Ne bekliyoruz ya da ne düzeyde beklemeliyiz? 

Herhalde ilişkilerde de bir süre sonra yine yalnız devam ediliyordur gibi, değil mi? Sürekli yapışık yaşanmaz ki. Zamanla insanlar kendi özel alanlarına daha fazla yönelmeye başlar yeniden. Hem birlikte hem yalnız yaşamaya devam edilir. 

Eğer biz kendimizi tamamlayamıyorsak hiç kimse bizi tamamlayamaz. Ben tam olacağım, diğerleri de tam olacak ve tamlar bir olacak. Kimse kimseyi kurtarmayacak, kimse kendini diğerine adamayacak, kimse muhtaç olmayacak. 

İki çınar birlikte rüzgarda dans edebilmek mesele. 

Kendini olduğun gibi kabul edebilmek. Başkasını olduğu gibi kabul edebilmek. Sana iyi gelmeyeni kendinden uzaklaştırabilmek en büyük meziyet. Yalnızlığa geri dönme cesaretini gösterebilmek… Bazen tek başına mücadele etmek, yanlış kişilerle birlikte mücadele etmekten daha iyidir.

Kasıntı insan

Kasıntı insan nedir? Ben bugün bir süredir eskisi kadar yakın olmadığım (ama aramızın bozuk olmadığı) arkadaşımla ayak üstü bir muhabbet edince kendimi onunla konuşurken rahat hissetmediğimi fark ettim. Kendisi konuşurken o kadar dikkat edip o kadar kelimeleri seçiyor ki, bazen cümleleri yarım bırakıyor daha fazlasını söylemekten vaz geçtiği için mesela. Ya da cümleyi toparlayamayor pes ediyor. Bir anda bi sessizlik olup sözü ben alıp toparlama ihtiyacı hissediyorum ve bu üzerimde bir baskı oluşturuyor.

Bu kişi kasıntı insan mıdır? Kasıntı insan, muhatap olunan insanı da kasar mı? Karşımdaki insan rahat olmayınca ben de olamıyorum, herkes böyle mi bilmiyorum ama ben yengeç burcunun etkisiyle daha yoğun yaşıyor da olabilirim.   

Herkesle uyuşamıyor olabiliriz, bu onların kötü insan oldukları anlamına gelmiyor. İyi gelmiyorsa çok yakında tutmaya da gerek yok bence. Buna karar vermek ve ayarlamak ciddi bir iş, bunu yapınca hayatın büyük bir bölümü çözülür gibi sanki.