Böyle bir listeyi yıllar önce yapmıştım, listelemeye başlarken sadece o an ve yakın zamanda en çok istediğim şeyleri düşünmüştüm. Gerçekten bir gün öleceğim ve o zaman geldiğinde keşke bunu da yapsaydım diyeceğim şeyleri düşünecek kadar derin bakamamıştım ya da kaçınmıştım bundan. Ama yaşım artık 40a geliyor ve hayatımın geçip gittiğini çok daha gerçekçi bir şekilde görmeye başladım. Yaptığım seçimlerin hayatımı nasıl şekillendirdiğini görmek, kararlı ve istikrarlı olmadığım şeylerden duyduğum hayıflanma duygusu hayatımın bundan sonraki dönemi için biraz daha dikkatli olmam gerektiğini gösterdi yeniden. Ama bu sefer artık göz ardı etme lüksümün de git gide azalacağını öngörebiliyorum. Bir şeyleri ertelemek kolay ve rahatlatıcı olabilir ama bunu sürekli yapmak hayatı ölü bir hayata çeviriyor. Bazı şeyleri o zamanki ruh haliyle, o enerjiyle yapmanın tadı daha başka. Ve geçmişe dönülmüyor.
Murat Tavlı’nın “Yanlış Kişiler Doğru Keşkeler” kitabını okurken çocuk esirgeme kurumunu ziyaret ettiği zamanı anlattığı satırlara geldim. Daha 20li yaşlarımda bunu düşünüp karar vermiş olduğumu hatırladım, ama çekinip, tek gitmeye cesaret edemeyip, çok da dillendiremeyip erteleye erteleye unuttum. Ömür geçiyor ve ben sadece hayal ederek, bir gün yaparım diye erteleyerek mi yaşayacağım?
Şimdi yeni bir ölmeden önce yapılacaklar listesi hazırlayacağım ve ek olarak bu çemberi biraz daha daraltıp bu yıl yapılacaklar şeklinde bazılarını ayıklayacağım. Umarım yaşlılığımda çok pişmanlığım olmadan, sona yaklaşmayı daha huzurlu bir şekilde kucaklayabilirim.
Listemin şimdilik tek bir maddesi var, daha geniş bir zamanda üzerinde düşünüp maddeleri çoğaltacağım.
1- Bir çocuk esirgeme kurumunu ziyaret et ve çocuklarla vakit geçir.
