18

Bir saattir Üsküdar sahilinde boş boş oturuyorum. Arada gözlerimi kapatıyorum, bazen ağlayasım geliyor gözlerim doluyor. Rüzgarlı bugün neyse ki, hava bunaltmıyor. Kalkasım yok ama ne yapmak istediğimi de bilmiyorum. Eve gitmek istemiyorum. Hayatta bana ne keyif verir bilemiyorum. Ya da hiçbir şeyden keyif alamıyorum. Keşke içimden bişey gelse ve heyecanla onun için harekete geçsem. Bu hissi yaşamayalı baya oldu. En son üniversite zamanlarındaydı galiba. Ya da yok, ilk kendi mesleğimle alakalı bir işe girdiğim zamanlarda da böyleydim, çok kısa sürmüştü ama ne yazık ki, oradan ayrılmak zorunda kalıp başka bir yerde işe girmiştim ve sonrası ölü hayat… 10 yıl bu ölü hayatı yaşadım, mecbur hissederek, sadece işe gidip gelerek. Umutla düzeleceğini bekledim, sabırla devam ettim, hiçbir şey değişmedi. Aldığım para dışında beni tatmin eden hiçbir şey olmadı, ve o para da bana hiçbir zaman yetmedi. 

Şimdi sudan çıkmış balık gibiyim. Cesaretsizim, hevessizim. Mesleğimi unuttum. Şu sıralar iş aramıyorum kendimi toparlamaya çalışıyorum ama arada bir iş konusunda yardımcı olmak istiyor çevrem mesela, ne yapabilirsin diyorlar net bir şey söyleyemiyorum. Ben buyum bunu yapıyorum diyemiyorum. Her şey benden geçti gibi geliyor artık. Her şeyi kaçırdım gibi geliyor. Üzücü.