17

Geçen sene dehşet bi alerjik egzama atakları ile geçmişti yaz aylarım. Hele temmuz kabus gibiydi. Sürekli kaşınıyordum ne yapsam geçmiyor iğne oluyordum ilaç içiyordum ilaçlar da beni iyice depresif yapıyordu… sonra panik atak başladı. Kendime zarar verme korkusu o kadar yüksek geliyordu ki terapiye başlamaya karar verdim. Çevreden biraz araştırma ile bir terapist bulup başladım. Kaybedecek vaktim yoktu. İki gün sonra seanstaydım. Bir ay sonra da ilk senem dolacak. Her hafta gidiyorum. Ve bu sene hiç egzama olmadım, alerjim çok zorlamadı. Yine başlarda bi yokladı, hiç hissettirmedi diyemem ama sadece yokladı ve gitti. Bir iki defa ellerimde pütürcük bişeyler çıktı sonra geri söndü. Fazla sıcaklar biraz çarpıntı gerginlik yaptı heyheylerim geldi hatta 1 ya da 2 kere panik atak kıyısından döndüm, sonra o da artık tekrarlamadı çok şükür. Terapistimin öğrettiği şekilde duygularımı biriktirmeden yaşamayı ve o panik anında kendime ne sormam gerektiğini öğrenmeye başlıyorum. Duygularımız ve düşüncelerimizin hayatımıza etkisi inanılmaz. Yaşam kalitemiz tamamen bunlara bağlı. 

Bu yaz mesela duygusal anlamda yine çok gelgitler yaşadım, zaten o ufak tefek kaşıntılar da kendimi aşırı mutsuz hissettiğim o anlarda oldu daha çok. Ama yine de genele yayarsak sakin bir yaz geçiriyorum şükür. 

Diyeceğim o ki, ruh sağlığı önemli. Beden sağlığını bile etkileyecek kadar önemli.