Seçim stresi

 Çok gergin, stresli bir gün yaşıyorum. Aslında bir o kadar da umutluyum ama ya hiç bir şey değişmezse korkusu beni dibe çekiyor. Yarın büyük gün. Çok hassasım gerçekten artık tahammülüm kalmadı. İnsan yerine konulmak, önemsenmek, ciddiye alınmak istiyorum artık. Özgüvenimi gösterince ikiyüzlü muhatapların oyununa gelmekten, iyi niyetimin suistimal edilmesinden, mobinge uğramaktan yıldım. Lütfen lütfen artık gülsün yüzümüz.......

Tüm bunların üstüne bir de seçimde görevliyim... Görevi reddetmek gibi bir lüksümüz yok çünkü...

Ağlayacak yer arıyorum resmen, bi tek ben mi böyleyim? Gözyaşım bi başladımı da durduramıyorum.

Dedemle anneannem bizdeler. Dedemin bir sözü çok canımı acıttı mesela, belki normalde bu kadar etkilemezdi ama sanki tüm bedenim açık yaralar ile döşenmiş ve neye değsem canım acıyor. Yarım saat ağlamışımdır ona. Sonra babalatvnin deprem özel yayınının yayınlandığını gördüm Twitter'dan. İzlemeye cesaret edemedim, tanıtımını izlediğimde çok kötü olmuşum çünkü baya hüngür hüngür ağlamıştım. Depremi hatırlatan her şey ciğerimi deliyor sanki. Tamamını izlemeye cesaretim olmasa da bir parçasını paylaşmışlardı ona baktım, hani Mustafa Sandal'dan kısa bir şey isteyip dinlerken ağlayan kardeşimizin olduğu sahne, paramparça oldum yine. 

Biz nasıl toparlanıcaz hiç bilmiyorum. Bu ülke ne olacak, nereye gidecek... Kötü düşünmek istemiyorum ama gelecek beni endişelendiriyor maalesef... Umut etmekten korkar olduk. Hayal kırıklığı ruhumuza işlemiş.