Arthur Schopenhauer’un kirpilerle ilgili anlattığı bir hikaye var.
Karda donmak üzere olan kirpiler donmamak için birbirlerine yaklaşırlar. Ama yakınlaşınca dikenleri birbirlerine batar.
Dikenleri batınca birbirlerinden uzaklaşırlar. Ama uzaklaşınca üşüdükleri için yeniden yakınlaşırlar.
Böyle yakınlaşa uzaklaşa, soğuktan donmayacak kadar yakın, dikenler batmayacak kadar uzak durmayı öğrenirler.
Bazı şeyler deneye yanıla demek ki, bazen hata yapmadan doğruyu bulamayışımız gibi...
YanıtlaSilAynen, deneye yanıla öğreniyoruz çoğu şeyi.
SilBiz insanlar da "tecrübe" denen o acı ama güzel kavramla ölene dek cebelleşiyoruz :p
YanıtlaSilEvet sürekli öğreniyoruz, tecrübe ediyoruz :)
SilKısa ve öz. Az sözle ne çok şey anlatıyor bu paylaşım. Çok teşekkürler 👍😀🌷
YanıtlaSilRica ederim :))
SilNe güzel dile getirilmiş, kısa ve yoğun anlamlı.
YanıtlaSilAynen :)
Sil