Yeni ortamda yeni tanıştıklarım

Bugün eve gelirken işten bi arkadaşın “kestirme” dediği yoldan gittim metroya, uzun ince bir yol git git bitmedi sonra yılan gibi kıvrıla kıvrıla uzadı valla hiç de kestirme gelmedi belki daha bile fazla sürmüştür. 

İşyerinde şimdiye kadar tanıştıklarımı bi gözden geçirmek istiyorum. Yanımdaki Banu adını verdiğim kız çok düşüncesiz ve empatiden yoksun ama aşırı saf bir kız. Zaten kötülüğü de saflığından… saflık derken püripak temizlikten bahsetmiyorum yanlış anlaşılmasın, aksine her şeyi kendine mübah gören saflık, başka hangi kelime kullanılır bilemedim. Empati ve algı zayıflığı. Hani mesela gözü önünde bir yavru kedinin ölümüne bile duyarsız olabilmek. O yüzden her zaman temkinli ve mesafeli olmalıyım ona karşı. Yeterli mesafeyle ve onun üstü olduğumu belli ettiğim sürece sıkıntı yaşamam diye düşünüyorum. Alçakgönüllü davranırsam direkt o bana patronluk taslamaya başlıyor çünkü. 

Diğer kişi negatif abla. O da özünde iyi, cana yakın, samimi ama çok negatif. Yaşadıkları çok zor anlıyorum ama sürekli hayata olumsuz bakması bana iyi gelmiyor o yüzden onunla da sınırlı görüşmeyi düşünüyorum. 

Sonra bizim katta çukur dizisi traşlı bi çocuk var ona da çukur çocuk diyeyim. Hani bazen diyorum ya çok komik keşke arkadaş olsak falan, ama nedense arkadaş olmuyoruz biraz yabani. Ya da hoşlanmadı benden belki de. Onunla konuşurken milleti gömmek keyifli yine de denk geldikçe ayaküstü dedikodular için birebir. Şimdilik bir sorunum yok onunla. 

Sıradaki kişi yeni tanıştığım bir kız, kestirme yolu tarif eden. Filtreli dicem ona çünkü fotoğraflarında öyle bir filtre kullanıyor ki wp durumda arkadaşlarıyla foto paylamış bakıyorum bakıyorum hangisi o seçemedim bir türlü. Hatta yanlış numara mı kaydettim diye şüpheye düştüm. Bir sonraki fotoya geçince anladım filtre kullandığını. Normalde güzel kız aslında ama filtreyle bambaşka biri olmuş. Güvenli ve samimi gelen diğer kişi de bu kız oldu, konuşurken yanındayken rahatsız hissetmiyorum. Şimdilik o da + (artı) hanemde. 

Bunlar dışında sekreterlerimiz var sık geldikleri için bazen muhabbet etme durumumuzun olduğu. K4 var mesela o kızı ilk tanıdığımdan beri sevdim, kuzenime de benzetiyorum. İçi dışı bir ve baya konuşkan biri. Tanıştığımdan beri + ama genel olarak sekreterlerle çok zaman geçirme durumumuz olmuyor onlar çok daha yoğun çalışıyor çünkü. Bi de ben sorumluyum diye bana resmen destur çekerek yaklaşıyorlar. Benden önceki kız çok korkutmuş herhalde. Kızların oturmak için sandalyesi bile yok. Gerçi bişey duydum şok oldum ne müdürüydüler hatırlamıyorum ama birkaç müdürün de odası yokmuş onu geçtim masası bile yokmuş orda burda telefon görüşmeleri yapıyorlarmış çok saçmaaaaa. Burası kurulalı 5 yıl olmuş bu arada. Ona bağlıyorum ve git gide daha düzenli ve keyifli çalışma ortamlarına kavuşmamızı umuyorum en başta kendim için. 

Sonra bir de C7 var sekreterlerden. Sadece muhabbet kurduğum insanları sıraladım şimdiye kadar. C7 de mesafeyi korumam gerekenlerden. Yüz bulunca lafının nereye gideceği belli olmuyor. O yüzden o artı hanemde değil henüz. 

Bunlar dışında bilgiişlemden bi çocuğa işe girdiğimden beri aşırı uyuzum gördükçe sinirimi bozuyor o kesinlikle eksi hanemde. Çünkü yeni başladığım halde yardıma ihtiyacım olan hiçbir konuda yardımcı olmak istemedi hep işi yokuşa sürdü nasılsa ben de gideceğim gözüyle beni yok saydı ve insan yerine koyup selam verdiğimde onu bile almıyor ayı yogi. Evet onun adı ayı yogi olsun. 

Şimdilik bu kadar. Bende şu ana kadar bi şekilde yer edenler bunlardı.

Ben bugün Masumiyet Müzesi’ni bitirdim. Güzeldi ama delice bir şeydi. Bu Kemal ciddi ruh hastası sanırım Füsun’a da yazık oldu. 

He bi de dün noldu, başka şubeden biri yanımdakiyle bir iş için konuştular. Sonra benden bahsetmeye başladıklarını farkettim. Kız “evet yanımda şu an. Yoo. Bilmiyorum ki.” falan diyordu. Kapatınca sordum “ne dedi ya o benim hakkımda” diye. Yanındaki kız hala duruyor mu gitmedi mi, falan demiş. Var ya Allah bilir kaç ay dayanacağım hakkında bahse giren bile olmuştur, çok komik ya herkes o yüzden merakla bana bakıp duruyor demek ki. Ama artık göz aşinalığı oldu insanlarda da bende de. Burası eskisi kadar yabancı gelmiyor. Vay be insan oğlu nasıl da bulunduğu kabın şeklini alıyor. Başta zor olsa da esneye esneye oluyor işte. Alışıyoruz her şeye.