Korkarak yap

Bayramın ikinci gününün ve cumartesinin sonuna geldik. 

Kapalı havalar bir hafta daha devam edecekmiş. İmdat. Yardım çığlıkları!

Güneş görmek istiyorummmmm. 

Kapalı havayla yaşayan avrupa ülkeleri nasıl dayanıyorlar buna… 

Oralarda yaşayan insanlar boşuna o kadar ciddi ve soğuk değillermiş demek ki. Ama İspanyollar öyle mi mesela, adamlar bir anda sokakta müzik açıp dans ediyorlar. 

Bugün evimde vakit geçirdim. Çamaşır yıkadım, astım. Bir şeyler izledim, kahve içtim. Tatilin yarın son günü olduğunu düşünmemeye çalıştım. 

Bir de şey fark ettim, mutsuz olduğumuz zamanlarda bunun sebebi genelde zihnimizdeki konuşmalar oluyor. Zihnimizi susturmayı ya da ne konuştuğuna dikkat ettirmeyi öğrenirsek daha yaşanır olabilir hayat. Onu eğitmek zor olduğu için de genelde bağımlılıklara meylediliyor. Sarhoşluk, madde kullanımı, gece hayatı, hatta bedenine yaptığın ufak tefek acı veren şeyler bile (dudak yolma, saç koparma, bir yerini kanatma gibi) zihni anlık susturduğu için alışkanlık haline geliyor sanırım. Yalnız kalamamak, sürekli birileriyle vakit geçirmek istemek de öyle. Yalnızken daha sesli çıkıyor sesler çünkü, duymazdan gelmek daha zor. Yani hayattaki en önemli derslerimizden biri zihnimizdeki konuşmaları duymak, anlamak ve bize etkisini gözlemleyerek doğru şekilde yönetebilmek olabilir. 

Şu an zihnimden ne geçiyor mesela, sesleri söyleyeyim size. “Yanlış davranıyor olabilir miyim”, “acaba gücendirdim mi”, “eskisi gibi olmamam çok fazla üzmüyordur umarım”, “kedimi suçlu hissediyorum”, “ama bu şekilde yapmak istiyorum”, “kendimi seçmek ne zormuş”, “yalnız kalmaktan korkuyorum ama zaten yalnızım” gibi gibiiiiiii.

Terapiste yalnızlıktan korktuğumu söylediğimde “zaten yalnız değil misin ki” demişti, daha önceki terapiste birinden bahsederken “babamdan çok ona güveniyordum” demiştim “babana güveniyor musun ki” demişti. Yüze vuran gerçeklerden birer kesit :) korktuğum şeyler manasız, çünkü zaten o durumların içerisindeyim ve idare edebiliyorum. Gözümü açıp etrafa baksam ilerlemeye devam edebileceğim. Korkmamak lazım. Bir keresinde de “Ama korkuyorum” dediğimde “korkarken yapacaksın zaten” demişti terapist. Korkuya rağmen. İlerleme, gelişim böyle olur.

Korkmama rağmen yapmayı istediğim neler var… solo travel mesela yurtdışına. Ayarlayıp yapabilirim ama korkudan sürekli erteliyorum. Gerçi iznim yok henüz işyerinde ama mesela kurban bayramına ayarlayabilirim. Belki tek değil de biriyle olsa… ama ya anlaşamazsak ne bileyim bi de ben tek başıma başarmak istiyorum bak kolaya kaçtın diye kendi üzerime gelebilir ve yaptığım şeyi küçümseyebilirim de ay bilmiyorum ya. Gidip oralarda tek başıma yeme içme barınma durumlarını gayet de ayarlayabilirim ama beş yaşında çocuk gibi kalacakmışım gibi geliyorrrrrr offff. Zaten vizem de yok. Yani o kadar çok bahane üretiyorum kiii. Ay ben bu kurban bayramına ayarlayayım bişeyler ya. Sırbistan Bosna Hersek falan bile olsa bi çıkayım şu sınırdan. Şu an gerildim mesela yapamazsın ki diyor kafamdaki ses.

Ay benim bi kuzenim geçen sene ilk defa yurt dışına çıktı hatta ilk defa uçağa bindi ve (çalıştığı yerden dolayı vize alabildiği için) ingiltereye gitti. Çok korkarak, uçakta panik ataklar geçirerek gitse de gitti sonuçta. Üstelik ortak kalınan pansiyonlarda başkalarıyla aynı odada kaldı. Hem de 10 günlüğüne falan. Hemen dönmedi de yani. Ve döndükten birkaç ay sonra yine gitti. Nasıl ayarlayıp gidebildiğini sordum, zaten hep istiyordum ama korkuyordum dedi “şimdi yapmayacaksan ne zaman yapacaksın yaşlanınca mı dedim kendime ve o gün bir anda gözümü karartıp her şeyi ayarladım” dedi. Şimdi canı ne zaman istese ayarlayıp bir yerlere gidiyor. Korkarak yapılan ilk denemeden sonra olanlar budur işte ve korkudan hiçbir şey yapmayıp yerimizde oturmaya devam edersek olan da benim şu anki durumum oluyor. Yıllarca kıçını yerden kaldırmadan olduğun yere çakılmak. Kurban bayramı rotasını inşallah ayarlar yaparım ya hadi kızım göreyim seni.