Konu nereden buralara geldi

Kafam bu çizdiğim resim gibi karışık. 

Stresli bir günü daha geride bıraktık. 

Hava kapalı, baya da soğuk. 

Bayram da böyle geçecek herhalde. 

Erkek kardeşimi terapiye yolladım demiştim ya, depresyon başlangıcı olabilirmiş test falan veriyor terapist. Hep ben konuşuyorum dedi yarım saat çok çabuk geçiyor dedi. Seni tanımaya çalışıyordur dedim. İki seans oldu daha. 

Bazen kendimi otomatikman kardeşlerimin ebeveyni rolünde buluveriyorum. Yine öyle bir gündeyim. Kardeşimin terapi ücretini ben ödüyorum evdekilere söylemedik, yeter ki gitsin ve işe yarasın modundayım çünkü. Bunun üzerine harçlık verme dürtüsü de gelince kendime kızıyorum artık. Onu da babamdan alıversin bir zahmet. Neden vericiliğim bir anda sonsuzlaşıyor ki. Paran var mı dedim yok dedi yollarım dedim tamam dedi. Babamdan da kartı alcam zaten ayakkabı alcam dedi. Sonra ben dedim ki babam veriyor madem ben vermiyim, ben babamdan para alamadığın ama paraya ihtiyacın olduğun zaman veririm dedim. Tamam sen sordun diye dedim zaten dedi. Ne kadar versek alan moda girmesi sinirimi bozuyor bazen. Sonra düşündüm de ben de sınırı çizemiyorum. Sürekli paran var mı diye sorup duruyorum, olmadığında zaten isteyebilen biri olduğunu unutuyorum. Kendim gibi sanıyorum. Sonra da ben bu kadar şey verirken o benim için ne yapıyor ki moduna giriyorum, halbuki böyle bir mecburiyeti yok. 

Birden annem babamla olan ilişkim geldi aklıma. Sürekli benden onları anlamamı, yakınlık kurmak ve onlara kendilerini iyi hissettirmek zorunda bırakılmamı hatırladım. Geçende bu kardeşimle benzer şekilde konuşmuştum “neden biraz da sen bana destek olmuyorsun ilgilenmiyorsun benimle” falan diye, o da “ben daha kendime yetemiyorum ki” demişti. Gerçi bizim durum farklı biz anne çocuk değiliz kardeşiz ve onun da benimle ilgilenmesini beklemem anormal değil bence, ama benden kaynaklı bir şekilde anne çocuk gibi olduk maalesef biraz. Bizimkilerin de işine geldi tabi beni kardeşlerime karşı iyice anne moduna soktular. Ayarlar bozuldu iyice. Şimdi düşününce o an tamamen annem olmuşum aslında. Annem zamanında nasıl sürekli benden duygusal destek beklediyse ben de küçük kardeşimden bekleme moduna geçmişim. Ona bu kadar şey yapıyorum ama karşılığını neden görmüyorum diye en gıcık olduğum şeyi yapıyormuşum. Annem babam, özellikle de annem böyle beklentiye girdiğinde nefret ediyordum. Ben sana yap demedim ki sen kendin yaptın neden karşılık bekliyorsun yapmasaydın diyordum. Demek ki çocuğum olsa ben de onun gibi olacakmışım. 

Çocuk yetiştirmek gerçekten de aşırı zor bir şeymiş ya. Duygusal beklentileri bir kenara koyup, çok abartmadan çocuğa verilmesi gerekenleri verip, onun alanına ve hayatına saygı duyarak yolunu açmak, ilerlemesini izlemek aslında ne kadar olgunluk, bilgelik gerektiren bir şey. Kendi gelişimini tamamlamamış insanların aşırı zorlanması çok normal. O yüzden travmatik şekilde büyüyüp “ben çocuğuma asla böyle yapmayacağım” diyip tam olarak aynısını yapıyor insanlar. Bir yolunu bulmaya çalışıyorsun, tek bildiğin yol da bu, ve bir yol seçip gitmek zorundasın zaman yok, mecburen bu yola kayıyorsun. 

Çocuğu hem disipline etmek hem de duygusal açlık hissettirmemek çok büyük iş. Becerebilenlere helal olsun. 

—

Bugün, geçen bahsettiğim fluffy ile çok büyük tartıştım. Haklı olmama rağmen o burnunu yerden almadıkça, ben sinirlenip daha da üstüne gittim. Cevap veremiyor ama kuyruğu dik tutuyor lafı çeviriyor vs üstten üstten konuşuyor. İnatla beni ciddiye almadığını göstermeye çalışıyor. Gülerek konuşuyor falan. Üslubunu düzelt kendine gel fazla havalardasın dedim, aynı şeyleri tekrarlayıp duruyor sorular sorup duruyor hani belki teklerim de üste çıkmaya yer bulur diye. Konuşma adabı diye bir şey var ben seninle nasıl konuşuyorsam sen de benimle öyle konuşacaksın dedim. Konuşursam ağır konuşurum dedi, konuşabiliyorsan konuş dedim, üzülürsün dedi üzülmem söyle dedim. Hala üzülürsün diyo söyle diyorum söylemiyor çekti gitti sonra. Amirine şikayet ettim benden önce o da gidip beni şikayet etmiş zaten mal ya kimi kime şikayet ediyorsa. En ufak bir şeyde gelin söyleyin canınızı da sıkmayın bi daha yapamaz öyle falan dedi. İki gün sonra hiçbişey olmamış gibi davranırsa şaşırmam fluffynin. İnsanın biraz gururu biraz omurgası olsun ya. Daha önce de tartışmıştık ve yine ben haklıydım, diğerleri bana hak verip o yalnız kalınca yine bana yanaşıp hiçbir şey yokmuş gibi hatta benimle arası çok iyiymiş gibi davranmaya başlamıştı. Ben ona kızdım diye kötü hissettiğini falan söyleyip saygılı davranmaya başlamıştı. Ben de saf gibi iyi davranmaya başladım hemen pişman etti beni. Ay o kadar doluyum ki tüm olayları buraya yazamıyorum ama düşündükçe sinirleniyorum. Neyse ki ifşa ettim artık herkes ne olduğunu biliyor. Salak gibi neden aramızda çözelim diye uğraşıyorum ki. Anlamıyor bazıları gerçekten tuhaf cinsler. 

—

Bugün bi de yanımdaki kızla önceki gidenlerle alakalı konuştum. Sohbet ortamı oluştu, tam zamanı diyerek girdim konuya. Dedim ki bu abla seninle alakalı bazı şeyler söyledi ama ben bir de senden duymak istiyorum tek taraflı yargılamak istemiyorum. Ne anlattı dedi çok detaya inmeden anlattım. Öyle değil diyip kendi tarafından anlattı. Bana yalan beyannamede bulunmamı söylediler ama ben neyse onu söyledim dedi. Açıkçası bu da tam net bir şeffaflıkla anlatmadı bence ama ablanın ilan ettiği kadar şeytanlığı da yok diye düşünüyorum. Yine de güvenip sırt yaslanacak biri değil kesinlikle. Durup dururken kimseyle uğraşmaz, ama kendisine dokunan bir şey varsa kendini korumak için diğer herkesi ateşe atabilir. Öncelik tamamen kendisi, bencillik var. “Benimle alakalı bir şey olduğunda önce benimle konuş” dedim hemen gidip şikayet ediyormuş herkesi çünkü. “Ben de seninle alakalı bir şey olursa sana söylerim ki söylüyorum da zaten. Aramızda hallederiz yukarılara taşımaya gerek yok” dedim. Tamam dedi. 

Buraya gelince de ne var ne yok yazıyorum günlüğüme yazar gibi. Ya da bir arkadaşımla konuşur gibi. Tam bir zihin boşaltma alanı. İyi oldu rahatladım biraz içimi dökünce buraya.