Koniçiva

Efenim sabah güneşin doğuşuyla uyandık yine. 

Herkes bizim gibi cumartesi günleri de çalışmadığı için hafta içine göre baya ıssızlaşan yollarda radyomuzu açıp fiiiiuuppp diye gittik işe. 

Yarım gün de olsa iştesin işte, yine arayanlar, iş takibi vs. 

Dün bir sipariş vermeyi unutmuştuk, bugün sabah ilk iş onu yaptık. Normalde günler sonra gelir, 2 saat sonra geldi istediklerimiz. Kapıdan aldırmaya adam gönderdik. Bu sırada benimki de whatsapptan çocuğa yazmış neden bugün gönderdi diye. Sonra çocuk bunu arayınca konuşmasından anladım bana da hiç söylemiyor. Elimizde hazır vardı gönderdik hata mı ettik dercesine kısa bir konuşma yaşanıp kapandı. Ve ben kıza dönüp "mesaj atarken bana neden söylemediğini" sordum. Gönderebilmiş göndermiş işte ne sorguluyorsun. Şaşırmış da ondan sormuş da bilmem ne... Anlamıyoz sanki beni dışta bırakmaya çalıştığını. Çünkü bu çocuk da bu kızla muhatap olmak istemiyor pek, benimle iletişime geçiyor daha çok. Kız için bu skandallll tahtı sallanııyor çünkü. Mecburen bir nutuk daha çekmek zorunda kaldım. Öfkeden kulaklarım kızarsa da olabildiğince sakin ve açıklayıcıydım. Belki buraya böyle yazınca size saçma gelebilir tepkilerim ama benden önceki 6 kişiyi de böyle istifaya sürüklediğini bildiğim için kullandığı yıldırma yollarını önceden fark edip yerimi korumak zorundayım.

Öğlen yemekhaneye indim, tek başıma hızlıca yiyip çıkayım dedim. Zaten tek gidiyorum genelde, birileriyle birlikte gidince beklemek gerekiyor falan sevmiyorum. Bi tane kadın var burada, beton ablanın yakın arkadaşı aslında o tanıştırdı beni de. Kadın 50 yaşlarında o kadar bakımlı, tatlı dilli, güleç ki idolüm resmen. Makyajını yapar şıkır şıkır giyinir gülücükler saçar... Ona baktıkça ben de 50lerimde böyle olacağım derim hep. Beni görünce yemeğini alıp masama geldi ve sohbet etmeye başladık. Daha önce de ayaküstü konuşmuşluğumuz var ama böyle birebir sohbet ilk defa oldu. Sonra konu konuyu açtı ve hayatıyla alakalı öyle bir şey anlattı ki şoka uğradım. En büyük travmasını paylaştı belki de. "Bunu pek kimseye anlatmıyorum" dedi, "bana güvenip anlattığın için teşekkürler" dedim ben de. Ama daha sonrasında "şimdi ben bu bilgiyi napıcam" oldum :)) bilmeme gerçekten gerek var mıydı, acaba neden anlattım diye pişman olmuş mudur vs bir sürü düşünce. Çünkü sürekli görüştüğün yakın bir arkadaşına sır gibi anlatabileceğin bir şey bu. Demek ki o da beni sevdi, çok yakın gördü kendine ve bir sırrını paylaşarak bağı güçlendirmek istedi. Anlattığı şey kadar travmatik olmasa da ona yakın bir olay da ben yaşamıştım ama ben anlatamadım. Sadece ben de benzer bir şey yaşadım diyebildim, devamı çıkmadı. Zaten yanımıza da başkaları oturmuştu o yüzden de anlatmak istemedim. Kalktık. Kahveye de gel dedi tamam dedim. Bir ara kahveye gidersem belki de dökerim içimi ben de.

Görseldeki kız benim anime halimmiş. İşten çıkarken kendimi çektim, sonra yapay zekaya bunu animeye dönüştür dedim. Fotoda sempatik duruyorum aslında ama bu baya asabi olmuş, yine de hoşuma gitti buraya eklemek istedim.

Ayyy hapşurup duruyorum. bu gece de alerji ilacımı içeyim en iyisi.

Ne acayip bir gündü ya. Arkadaşlarımın aile krizleri, benim ailemin bana ulaşma hevesleri vs anlatmaya değecek detaylar yok ama karışık bir gündü.

Eve gelmeden önce de kadıköye geçtim, nautilus'a girdim. Hey gidi günler dedim. Gençken okuldan çıkıp giderdik. Özellikle sinemasına çok giderdim çünkü salonları diğer avmlerinkinden daha büyüktü, daha keyifliydi. Vay be ne güzel zamanlardı, vizyona çok iyi filmler gelirdi koca salon dolardı ve herkes aynı yerde gülerdi şaşırırdı falan. Güzeldi ya. Çıkma teklifi sinema davetiyle olurdu zaten, flörtle ilk film izleme. Sinema kültürü geri gelsin yaaaa. Sinemalar kapanmasın. Netflix metflix mahvetti bizi.