Büyümek zor iş

Bugünkü yazıya koyacak foto yok diye eve yürürken anlık çektim yine. Bugün siyahlar içindeydim. Mezarlıktan geçerken cenazeden yeni ayrılmış gibiydim.

Sonra uzaktan dalgalanan Türk bayrağını gördüm ama ağaçların arasına takılmış gibi görünüyor, foto güzel çıkmadı normalde daha güzel ve ihtişamlıydı.

Mezarlıktan caddeye çıkış kapısında oturmuş bekliyordu bu kedicik. Gözgöze gelmeden geçmek mümkün değildi. Yaklaştıkça hareketleniyordu. 

Kenardan geçebilmem için biraz hareket etmesi gerekti. Bu sırada da öpücük attım. O da peşime takıldı. Sen dur gelme desem de dinlemedi. Birlikte yürüdük bir süre mecbur.

Durup sevdim biraz ama yürüyünce yine peşimdeydi. Benim de karşıdan karşıya geçmem gerekiyor. Yol iyice boşalınca geçtim benim yüzümden başına bişey gelmesin diye. Tahmin ettiğim gibi o da hoplaya zıplaya peşimden geldi karşıya geçti. Kaldırımda çömeldim yanına bi güzel sevdim. O anları fotoğraf çekemedim çünkü deli gibi sevdiriyo kendini durmuyordu. Kedilerden anlayan varsa söyleyebilir mi sürekli burnunu elime değdirip yüzünü bastırması ne anlama geliyor? Yüzünü başını boynunu seviyordum sırtını da sevip bitirince hop kafasını elime bastırıyordu yine ve yeniden başından itibaren sevmeye devam ediyordum. Keşke yanımda mama ya da verecek herhangi bişey olsaydı. Gerçi aç gibi değildi, sevilmek istiyordu sadece. Keşke ben de sevgi ihtiyacı hissedince birilerine kendimi böyle zorla sevdirebilseydim. Önemli olan o sevgiyi almak değil mi? Aldı işte akıllı kedicik. Mırlaya gırlaya sevdirdi kendini. Biraz sevdirmeyi azaltınca kalkıp yoluma devam ettim ama o yine beni takip etti ağlicam yaaa. Sonra araya başka insanlar girince beni gözden kaçırdı ve gelemedi. Eğer gelseydi apartmanın önünde beslemeyi düşündüm, içeri almayı düşünmedim çünkü eve yerleşirdi ve ben bakamam kendimi biliyorum hayvancağıza yazık. Keşke alabilseydim ama… bi de veteriner masrafını mama kum karşılayamam ki yaaa acaba karşılayabilir miyim ki bi kedi mi alsam eve napsam offff kafamı karıştırdı yok yok hiç girmeyeyim o topa ben. Zamanında acı deneyimlerim de oldu kesin yine bişey olur falan boşver.

Başka ne dicektim ya, sütlü filtre yaptım kendime onu içerek yazıyorum şu an. Bugün stresli bi gündü yine. Ben stres yapınca iştahım kesiliyor ve cırcır oluyorum direkt. Sonra hatta kilo bile veriyorum. Vücut bir anda “içeri besin almayalım var olanı da dışarı atalım ve yok olalım” moduna giriyor sanki. Bugünlerde böyleyim.

Pek konsantre olamıyorum, düşünemiyorum, yalnız hissediyorum garip hallerdeyim yani. Eskiyi özlüyorum bazen, daha genç zamanlarımı. Keşke öyle yapmasaydım dediğim anları. Aaah ahhh yaşlılık zor. Büyümek hiç güzel değil, hayat eskiden de zordu ama en azından suçu ebeveynlere atıp sıyrılıyorduk şimdi tüm sorumluluk kendimizde olunca baya zormuş.

Hadi bi de büyümek demişken kitaplığımdaki “büyümek diye bişey yok” kitabından rasgele bir sayfa bırakayım buraya. 

Sallanan Salı bittiğine göre çarşamba güzel gelsin lütfen 🙏 

Yarın güzel şeyler yazmak istiyorum.

Görüşürüz millet.