İnadına güzel geçen çarşamba

Bugün öğlene kadar çok iyi gidiyodu, öğleden sonrasını da ben itekleye itekleye iyi götürttüm. Sabah kalan işleri bitirirken karnım acıktı, kahvaltı yapmamıştım. İşlerden ara verip kaçtım, yakındaki büfeye gidip tost yaptırdım. İyi oldu kendime geldim. Sonra işler aksamadan ilerledi, aksar gibi olunca ufak bir düzeltmeyle yine yoluna girdi falan oh ne güzel ya dün çarşamba güzel geçsin diye dilemiştim gerçek oldu dedim. Sonra öğleden sonraki bir görüşmemde karşımdakinin ciddiye almak istemeyen tavırlarına bozulacak gibi oldum bozulmamaya karar verdim enerjimi korudum. Güzel güzel devam ederken başka birine bir türlü ulaşamamak gerdi ama gerilmeye gerek yok diyip yine sakin ve huzurlu devam ettim. Son olarak da servis beklerken bi kız geldi yanıma muhabbete başladı benle, ben de iyi ne güzel muhabbet edecek bir kişi daha eklerim listeme derken başka biri gelip bizim muhabbete ucundan katılınca ilk benle konuşan kız beni unutup diğer kızla muhabbete girdi. Sonradan gelen bile rahatsız olup bana kusura bakma falan dedi bu ilk olan hiç bişey olmamış gibi devam etti hala. Ama ben yine enerjimi bozmadım. Önce sinir oldum sonra kendimi toparladım. Demek ki böyle bir kadınmış dedim ve listeden geri çıkardım. O an yanımda eski psikologum olsaydı “onun halkında veri toplamış oldun bu sayede” derdi, öfkelenmek ya da alınganlık yapmak yerine veri toplamak olarak baktım olaya.

Sonra eve geldim ve günümü güzelleştirerek devam etmeye niyetliyim. Bugün güzel bir gün geçirip huzurla uyuyacağım. Film izlemek istiyorum, kaç gündür isteyip yapamıyorum ama bu sefer olacak. Yanına da yiyecek bir şeyler, sonra belki kahve.

Bölümümdeki tüm işleri üzerime aldım gibi bu arada, ama resmi işler bunlar. Böylece sahiplenme duygum da arttı. Yanımdaki şahıs tahtı sallandığı için huzursuz ama kusura bakmasın artık böyle olmak zorunda. İnsanlara “onu değil beni arayacaksınız” diye söylenmelerim de işe yaradı benimle muhatap oluyorlar direkt, ve yanımdakinin bana yaptığı gibi ben de ona söylemiyorum. Sora sora zorla ağzından laf alıyordum. Çok merak ediyorsa sorsun o da.

Saçlarıma da alışmaya başladım. Hâlâ aynaya ilk bakışımda bu kim ya oluyorum 😁 ama artık aşinalık başladı. Az önce babamla görüntülü konuştuk, birkaç günlüğüne başka yere gittiler de, senin saçların sarıya dönecek de bize mi söylemiyorsun yoksa diye takıldı. Biraz açılmış rengi, öyle dedi. Açılması normal, yıkayınca akıyor biraz ama ikinci boyamada oturacak dedim.

İnsanlar görüntüye aşırı önem veriyor ya. Bi de tabi dikkat çekiyorum bu renkle ama bi gelip yanıma muhabbet etmeler falan önceden nerdeydiniz? Koyu renk saç hakkaten aşırı mı ciddi gösteriyordu beni acaba.. hatta bana yürümeye çalışan biri bile var ama benlik biri değil o yüzden gördüğüm yerde uzaklaşıyorum. Ve hala saçımın yüzüme çok yakıştığını söyleyen yeni kişiler çıkıyor. Beton abla da güzelliğimden bahsederken yüzün, gözün, kaşın, ağzın, burnun, cildin, kulakların hepsi çok güzel diye bi nefeste saydı hepsini kulak kısmında gülecektim tuttum kendimi teşekkür ettim. O yüzden de bana yakışmış bu renk öyle dedi. Başkası için mesela çingene gibi olursun yapma diyor, açık sözlü bi de yani. Yaaa bazen gömüyorum ama seviyorum da kadını valla canım benim. Her gün sarılıp öpüşmelerimize de alıştım ya insan her şeye alışıyor işte asimile olan ben oldum haha :))

Ben bugün yatmadan bi alerji ilacı içeyim, hafiften bi hissettiriyor minik minik kaşıntılarla. Artmadan önlemek lazım.

Şu “kelebek ve dalgıç” filmini izleyeceğim şimdi. Görüşürüüüzzz byeeeee