Selam tekrar canlarım. Ay bu aralar ne yazacağımı da bilmiyorum. Şu an çok sıcak. Cuma gününü bitirdik. Başlamak istediğim kitabın ilk sayfasını okudum :)))) sonra bıraktım. Bugün yulaf sütlü iced latte içtim. Tiktoka bi video attım. Aslında sosyal medyadan etkileşim almak acayip mutluluk verici bu yüzden her gün bişey atmaya karar verdim. Ama hesabımı şimdi yazmicam zaten anonim. Böyle işte.
He bi de burnumun yanında kocaman bir sivilce çıkıyor. Şişmiş baya.
Bişey dicem. Normalde mesela evlenmek çocuk yapmak aşırı deli saçması gelirken birinden hoşlanınca biran önce evlenip çoluk çocuğa karışma hissi nereden geliyor. Hangisinin gerçek isteğimiz olduğunu nasıl anlayacağız? Yalnızken bazen, nadir de olsa, keşke biri olsa dediğimiz olduğu gibi biri varken de yalnız olduğumuz zamanların özlemini çekebiliyoruz mesela. Hiçbiri tam olarak tatmin etmiyor. Biriyle enerjimiz uyuşunca düşüncelerimizin yüzseksen derece değişmesi sizce de çok korkutucu değil mi? Her an tuzağa kapılabilirmişiz gibi bir his. Ama işte o tuzağa kapılınca da ben neden bunca zaman kendimi yalnız bırakıp zorluk çekmişim vs diye de düşünebiliyoruz. Keşke daha önce tanışsaydık, sensizken yaşadığım zamanı yaşanmış saymıyorum vs vs nasıl bu aşamaya sıçrayabilir insan abiiiii korkunççççç. Eeee hani daha dün yalnızken daha mutluyduk.
Aşk sevgi böyle bir şey. Ben eşimi keşke daha önce tanısaydım diyorum mesela. Öncesine dair yaşantımın boşluğunu idrak eden biri olarak, sevmek sevilmek bunlar güzel. Hem de birbirini besleyen bir ilişki ise...
YanıtlaSilİlişki içindeyken hepimiz öyle diyoruz zaten ama biri yokken de iyiyiz mesela. Sevmek sevilmek için bir eşin olması şart değil aslında. Hayatımızda sevginin var olması için illa bir partner gerekmiyor yani yalnızken de sevgi dolu bir hayatımız olabiliyor ama yalnızken ilişkimiz olan hayatı unutuyoruz ilişki varken de yalnız olanı
Sil