Bir waffle’ı hak ettim

 Canım tatlı istedi ama vakit geç oldu. Kendimi almamaya ikna edemeyince almak için bahane bulmaya döndü iş. Duşa girmeye üşeniyordum, duştan çıkınca ödül olarak yerim dedim önce. Sonra bugün kendimle alakalı psikolojik bir çözülme yaşadım. Ve bu farkındalığa ödül olmasına karar verdim.. Şöyle ki, ebeveynlerime duyduğum bitmek bilmeyen bir öfkem var içimde. Ağızlarında kuş bile tutsalar affedemediğim ve her şeyde sinirlenecek bir şey bulduğum bir hal yaşıyorum kendimi bildim bileli. Onlar geçmişte hatalı davrandıklarını kabul edip artık daha dikkatli olsalar da (aynı evde yaşamamamızın da etkisi büyük bunda) benim zihnimde onların sesi otomatikleşmiş aslında. Yani hani sesli tuşlu oyuncaklar olur ya, hayvan sesleri vardır her birinde mesela ve hangi tuşa basarsan o ses çalar. Onun gibi ben de geçmişte beni yaralayan durumlarda ne duyduysam, benzer durumlarda beynimde o ses o kadar yüksek çıkıyor ki gerçek hayatta ne olduğunu kaçırabiliyorum. Yine böyle bir şey oldu, normalde sinirlenmeyeceğim bir şey annemle olunca içimde büyük bir öfke yükselmeye başladı. Neye sinirlendim? Neden sinirlendim? Bu gerçekten de normalde beni sinirlendiren bir şey mi? Diye sorular sorunca kendime, aslında sinirlenmeye bahane aradığımı farkettim. İçimdeki daimi öfkeyi açığa çıkaracak sebepler aradığımı ve bunun kimseye değil bana zarar verip gelişimimi engellediğini… affedişe giden yol budur belki de.

Bu tatlıyı da yedim ama fazla geldi gece gece. Çok aşırı güzel de değildi açıkçası. Neyse içimde kalmadı en azından.