Bir pazar günü...

Kurs ile ilgili yaptıklarımızı yazarım diyip erteliyordum, Cem Kazan’ın yazısını görünce enerjimi toplayıp devam etmeliyim dedim.

Artık her yazısının sonunda bir blog arkadaşının yazısına da yer verecekmiş ve ilk olarak benim yazımla başlamış. Sevindim, teşekkür ederim 😊
Cem’in yazısını okumak içim buraya tıklayabilirsiniz. 

Bir baba düşünün, kahvaltı gecikti diye küsüp giden ve herkes kahvaltıya oturmuşken inat edip gelmeyen “bu sefer de ben sizi bekleticem” diye triplere giren, biraz sonra sofraya geldiğinde de tabağını kenara ittirip çocuk gibi başka şeyleri yiyen bizim tabağına koyduklarımıza dokunmayan ama kahvaltının sonlarına doğru kendiliğinden onları da yiyen biri...
Bu baba her bayram sabahı kahvaltısında da bir sorun çıkartıp eften püften tripler atıyor ayrıca. Mesela en basiti, bu pencereyi kim kapattı diyip küsüp gidebiliyor. İlla ceyranda oturmalı çünkü :)
Bana neden evlenmiyorsun diyorlar, ya evleneceğim adam da böyle tripcan çıkarsa? Kanser falan  olurum herhalde...
Erkeğin tribi de hiç çekilmiyor bu arada.
Neyse.
Bu sabah bu kahvaltı olayından dolayı çok moralim bozulmuştu. Cevap vermiyorum artık ama yine de etkileniyorum işte, bu da benim zayıf noktam galiba. Mis gibi geçmesini planladığım Pazar tatilimde gerim gerim gerilmiş halde başımın ağrısının artışını takip ediyordum ki bloğuma bir bakayım dedim ve Cem’in yazısı ve oradan gelen bir iki yorum yüzümü gülümsetti. Şimdi Dramatik yazarlığın 3.yazısını yazmaya gidiyorum. Ama önce bir kahve alayım :)