Yeni bir gün doğdu merhaba dostlar merhaba

Merabayın.

Ben ve çevremden yola çıkarak bugün oldukça yoğun, gergin ve uyku bastıran bir gün olduğunu söyleyebilirim. Sizin için de öyle miydi?

Güneşli, sıcacık bir hava. Sıcak kahve ya da karamel tonunda saçlarım. İşyerinde iltifatlar aldım. İlk serviste “özlemin saçı” diye fısır fısır konuşmalarla başladı. Haha kendimi çok önemli hissettim.

Başhekim ile tekrar konuştuk ve bana bir şeyler daha söyleyip onu da ayarlayıp tekrar gel dedi. Ayağım alışsın diye mi yapıyor beni göresi mi var yoksa gerçekten yardımcı olmaya mı çalışıyor tam çözemedim. “Benim de bazen istifa edesim geliyor” dedim diye biraz daha fazla ilgilendi sanırım. Yanımdakinden minimum düzeyde etkilenmem için yardımcı oluyor sağolsun. İnşallah yarın artık son düzenleme yapılıp uygulamaya geçeceğiz. 

Form basma kısmına da yeni bi çocuk gelmiş abidik gubidik her şey için arıyor bas gönder formları işte kardeşim aaaa, sinir etmeye başladı beni. Yok böyle olur mu yok şöyle olur mu… neyse bişey demiyorum o da alışma sürecinde yazık, benim ilk zamanlarım gibi aslında ben de herkesi darlıyordum :)))

Bugün kahvaltım böyleydi. Babamın akşamdan verdiği kruvasan ve ellerimle hazırladığım granül kahve. Ve ilk defa bu kadar açık renk pantolon giydim, zormuş.

Öğleden sonra fenalık bastığı bir vakit zaman yaratıp ikinci kahvemi içtim. Türk kahvesiiiiii. Fellas da beton ablanın ikramı. 

Bugün annemin doğum günüydü pastayı ben aldım böğürtlenli çikolatalı güzel bir pastaydııııı. Bu da eve yürürken bi foto.

Bugünüm böyleydi işte.

Yarın iş var hiç gidesim yok yaaaa… keşke mesaiye istediğimiz saatte başlayabilsek. 10-11 gibi gitsek mesela. Ay neyse böyle dedim diye bi de uyuyakalırmışım. Ya da işyerine çok yakım bir ev tutsam 5dkda gitsem öyle erkenden kalkmak zorunda kalmasam süper olurdu. Ama aileden uzak ve tek yaşayanlar hep çok zor olduğunu söylüyor, ben aynı apartmanda anlamıyorum ama çok yalnız hissedebiliyorlarmış. Kendime güvenemedim şimdi.

Rahat batıyor diye bir tabir vardır ya hani, bu aslında o kadar gerçek bir söz ki. Eskiden bunu babamda çok görür anlam veremezdim sinir olurdum. Her güzel anı bozacak bir şey illa ki bulurdu, yapardı. En kolay yoldan bozma şekli de şöyle, biriyle tartışır ortamı mahvederdi. Çoğunlukla da bizimle kavga ederdi ve dayanamayıp karşılık veren hep ben olduğum için kabak hep benim başıma patlardı. Evde aramızda kıyametler kopardı. Yaşlandıkça bunu azalttı sanırım ya da ben o kadar içlerinde olmayınca farketmiyorum. Ve kendimde de ne yazık ki benzer durumlar fark ediyorum. Ben kavga tartışma vs ile ortamı germiyorum babam gibi ama acayip huzursuz oluyorum. Çok geriliyorum. Çok ciddi sıkıntılar varmış da ben göremiyormuşum gibi bi tedirginleşiyorum. İçim daralıyor işler yolunda olunca doğru halletttiysem falan. Çok enteresan. Kendimi eleştirecek şeyler arıyorum sürekli. Chatgpt ile konuştum biraz bunu, rahatsız hissetmeye alıştığım için rahat batıyormuş. Tabi benimle laubali konuşma diye komut verdiğim için böyle demedi ama ucu buna çıktı. Böyle işte. Hadi yarın görüşürüz kankileytolarım