Oyuncak bebek

Markette alışveriş yaparken bu bebeklere takıldı gözüm. Çocukken barbie bebeğimin olması ne kadar da çok heyecanlandırıyordu beni. Pembe simli mini elbiseli sarışın bir barbie’m vardı, kıyafetlerini değiştirip gezdiriyordum. Heyecanlı ve mutlu bir şekilde oynuyordum. O duyguyu hatırladım. İçimin kıpırtısını, yüzümün ışıltısını, dünyadan kopup bebeklerimle oluşturduğum yeni dünyayı… vay canına ne kadar büyülü… komşunun kızıyla arkadaş olmuştuk, onun evine gidip barbielerimizi tanıştırmıştık ve onları arkadaş edip oynatmıştık. Onunki esmerdi. Bi de galiba onda erkek olan da vardı, Ken.

Ben kendimi hep prenses olarak hayal ederdim ilkokulda, hatta ortaokulda da. Bazen uyumadan önce okula kabarık etekli prenses elbisesiyle gittiğimi düşünürdüm. Hatta sınıfın en güzel bir kaç kızını da prenses elbisesiyle düşünüp diğer herkesin bize hayran kaldığını falan hayal ederdim. Hoşlandığım çocuğun karşımda eriyip gittiğini falan :)))

Her zaman etrafımda birileri olurdu ilkokulda bile, ama ben hep bana bakmayacak serserilere kafayı takardım. Bi de birini beğensem bile o da beni beğendiyse bir anda soğumak gibi bir huyum vardı 20lerime kadar. Brad Pitt bile karşıma geçip aşkını ilan etse bir anda gözümden düşerdi. Bunun nedeninin değersizlik duygusu olduğunu öğrendim sonradan. Kendimi değersiz gördüğüm için beni seven de otomatikman değersizleşiyordu gözümde…

İlkokulda bi çocuğun bana “al kadınlar bunu çok sever” diyip kırmız gül vermesi, ortaokulda evimin önünde nöbet tutacak kadar takıntılı birine denk gelmem vs… lisede kim bilir neler yaşardım ama babam beni dindar bir özel kız lisesine yazdırınca rahibe hayatına geçivermiştim. Depresyonla tanıştığım ve hayatımın en kötü dönemiydi lise… bitti ama ben de bittim. Ünide de kendimi toparlayana kadar üni bitti sonra işsizlik sonra iş hayatı falan filan. Ay nerden girdik bu konulara bi barbieden nerelere geldik. 

Dün güya alerji ilacı içip yatacaktım meğer benim ilacım bitmiş. İçemedim. Bugün işyeri hekimine gidip yazdırdım, ay onu da süs olarak koymuşlar oraya ben de bilgisayarına girip kendime yazsam aynı şeydi yani. Bilaxten mi zyrtec mi kararsızdım, normalde daha az sersemletiyor diye bilaxten alıyorum ama daha hızlı etki etsin diye zyrtec almayı düşündüm. Doktora da fikrini sordum, hepsi benzer birbirine ama sana hangisi uyuyorsa onu alırsın diyip tekrar hangi ilaç diye sormaya bile gerek duymadan zyrteci yazdı verdi ben ilk konuşmaya zyrtec yazdıracağım diye başladığım için. Eczacı uyku yapar diye uyardı akşam iç dedi, sabah da devam etmez di mi dedim edebilir dedi. Ama bazılarını hiç etkilemeyebiliyormuş da. Bakıcazzz bu akşam. Ve yarın.

Bugün ne bulduysam yedim, hâlâ yiyesim var. Marketteki fırın köşesinden muffin almıştım onu yicem şimdi kahveyle. Bu saatte yemesem daha iyi aslında ama yiyesim var yemezsem aklım kalır yicem.

Dün dalgıç ve kelebek filmi sıkıcı geldi bıraktım. Konusunu da biliyordum zaten. Bugün “I feel pretty” filmini izledim. Türkçeye “acayip güzelim” diye çevrilmiş. Güzellik değil de özgüvenin daha etkili olduğunu gösteren bir romantik komedi. Güzeldi.

Çekici gösteren şey görüntüden ziyade yaydığımız enerji yani aura aslında. Kendiyle barışık insan hep bir adım önde oluyor.

D vitaminimin son kapsülünü içtim bugün. Güneşe emanet ediyorum kendimi.

Haydi o zaman görüşürüz yarın 🌺 

Bu arada benim ilk oyuncağım kocaman bir pandaydı 🐼, özledim oyuncağımı 🥹