Leylaklar açmış, gördün mü?

Mis gibi bir hava ve pazar. Biraz yürüyüşe çıktım, maskeyle tabi. Arada maskeyi çıkardığımda hemen burnum akmaya başlıyordu o yüzden pek çıkarmadım. Yine de güzel bir gezi oldu. Her yer renk renk çiçeklerle dolu. Ağaçlar, yerler… kuşların cıvıltısı, kelebekler ve hatta leylekler. Tam gökyüzüne başını çevirdiğimde bu leylekleri görüp hemen fotoğraf çektim, ikinci bir fotoğrafı çekemedim bile çünkü bittiler. Sanırım sürünün sonuna yetiştim. 

Bahar ne güzel, yaz ne güzel. Doğanın canlanması ne güzel. Masmavi gökyüzü, sıcacık güneş ne güzel.

Güzel olmasına güzel de, depresyon da bu zamanlarda çok tetikleniyormuş biliyor muydunuz? Her şey canlanırken ve herkes neşelenirken ben neden hala aynıyım ve mutlu olamıyorum diye düşünüp dibe çekilebiliyormuş insan. Doğaya uyum sağlamak zorunda hissedip, sağlayamayınca depresyona girebiliyormuş. Dışarıda kuşlar cıvıldarken, insanlar gezerken ve doğa renklenirken bizim içimizin karanlığının devam etmesi de normal. Hiçbir şeye mecbur değiliz. Bugün çıkıp dolaşmak iyiydi evet ama içimde eski neşem yoktu benim de. Yine de bununla da yetinebilirim şu an. 

Kendimi zorlamıyorum, zorbalamıyorum. Elimden gelenin en iyisini yaptığımı biliyorum. Kimseyle de kıyaslamıyorum, her zaman benden daha iyileri ve kötüleri hep var olacak. 

Biraz günlük yazdım bugün, buraya da her şeyi yazıyorum zaten ama kağıda yazdığım zaman cümlenin gidişine hikayenin akışına falan takılmadan aklıma ne gelirse yazıp sonra da atıyorum. Oraya da böyle şeyler yazdım işte, sosyal medyada çok mutlu paylaşımlar görüp kendimi sorgulamıştım, yazınca rahatladım. Ben de bişey paylaştığımda en iyi anımı paylaşıyorum mesela, hiçbir hayat dört dörtlük değil. 

Eve gelip güzel bir duş aldım, çamaşırlar yıkanıyor, bir şeyler pişireceğim ve YouTube eşliğinde yiyeceğim. Biraz da evi toparlarım. He bi de paçası uzun gelen pantolonum var onu keseceğim. Saçaklı kesik paçalı pantolonların yaygınlaşması iyi oldu terzi bulmaya gerek yok :)

Başlık buradan geliyor: Hişt