Hayatın gerçekleri

Dün akşam annem aradı gelsene sana bişey dicem dedi. Hep çağırıyorlar bi bahane bulup gitmiyorum diye bilinçli gizem yaptığını düşündüm gittim ama üzgün bir yüzle beni karşısına oturtunca tüm kötü ihtimaller beynimde yarışa girdi. 

Babaannen bugün rahatsızlandı hastanede yoğun bakımda şu an dedi. Babaanneme düşkünümdür, inanamadım. Anlattı neler olduğunu. Beynine pıhtı atmış kısmi felç geçirmiş yoğun bakımda kan sulandırma yapıyorlarmış. Yalnız yaşıyor, bir akrabamız aramış konuşamadığını farketmiş de annemlere haber vermiş. Ben kendimi tutamayıp ağlamaya başladım babam da zor tutuyomuş kendini zaten onun da sesi titremeye başladı sonra televizyonda bişey yok mu ya dedi bi kanal açtı kafamız dağılsın diye. Biraz konuştuk dua ettik sonra eve döndüm. 

Bugün 23 Nisan resmi tatil ama bize tatil yok dönüşümlü çalışıyoruz. Bu tatilde ben çalıştım 1 mayısta yanımdaki çalışacak. Aklım pek işte değildi, geçmek bilmedi gün. Akşam hastaneye gittim ziyarete, yoğunbakımdan çıkmış normal odaya geçmiş. Konuşmada güçlük çekiyor, hala bi tarafı tam tutmuyor ama gitgide iyi olacakmış. Birkaç gün hastanede kalacak. 

Çıkarken morgun yanından geçtik, az evvel cenaze çıkmış içerden. Tıbbi arşiv ve morg yazısını birlikte görünce çekmek istedim. Yukarıdaki foto. Hastanelerde arşiv ve morg hep aynı yerde galiba. 

Devlet hastanesi bir anda 80li yıllara götürüyor insanı içi dışı eski yapı, odalar, yerler, kapılar, zaman tünelinden geçer gibi. Eski Gata burası. Bir helikopter yaklaşıyordu askeriyeden gelen vardı herhalde.

Bu arada Ulusal egemenlik ve çocuk bayramımız kutlu olsun. Daha nicelerine, coşkuyla ulaşalım. Bayramlarımızı kutlama hevesimiz sürekli baltalansa da kutlamaya devam edeceğiz. Gelecek bugünden daha güzel olacak buna inanmak istiyorum.