Çok derin duygulara itti beni bu çocuklar. Kim bilir nasıl bir ailedeler, anne bi tarafta baba bi tarafta kâğıt topluyordur muhtemelen, tabi hayattalarsa. Belki de hastadır birisi evde yatıyordur sürekli. Dizilerde, filmlerde öyle olur ya.
Şimdiden yakın arkadaş olmuşlar. Gençliklerinde, büyüdüklerinde de arkadaşlıkları devam eder mi acaba? Her gün böyle birlikteler midir? Birileri sataşırsa birbirlerini kolluyorlar mıdır?
Birden durdular, başka yöne gitmeye karar verdiler. Sağ taraftakinin burnu sümük doluydu. Selpak bulup silesim geldi. Aslında ikisini de iyice temizleyip giysilerini düzeltesim de geldi. Böyle durumlarda ne yapacağımı bilemiyorum, aşırı empati kurabiliyorum ve sonrasında bu beni suçlu hissettiriyor. Sadece yardım istiyorlarsa yardım edip geçmek yeterli sanırım.
Umarım hayat size güzel bir gelecek hazırlamıştır çocuklar…
Bu tür görseller önüme çok çıkıyor, ancak bir karşıma çıkmadı. Üzülüyorum. Bazen seviniyorum çıkmadığına. Ancak çıktığı vakit yapacağım belli. Elimden tutup en yakın mağazaya götüreceğim.
YanıtlaSil*ellerinden tutup.
SilÇıkmaması daha iyi sanırım... Öyle düşünüyoruz ama karşılaşınca hiçbir şey yapamıyoruz ben öyleyim en azından, bi tedirginlik basıyor beni görmezden geliyorum yine
SilÇikolata taşısanıza yanınızda :)
SilBu çocuklara para vermek istemiyorum çünkü alışıyorlar dilenmeye ya da numaralara başlıyorlar böyle tshirtle kışın gezmeler falan bazen göstermelik de oluyor ama çocuklara çikolata evsizlere çay kahve poğaça, hep aynı yerdelerse giysi battaniye yardımı yapıyorum.. ondan bişey olmaz gibi geliyor...
Ben çocuklara çikolata, şeker vs vermeyi çok sevmiyorum ya, zararlı şeyler çünkü. Giysi battaniye olabilir evet
SilZaman zaman ben de suçlu hissediyorum. Ama ne yaparsın işte. Dünya böyle bir yer.
YanıtlaSilEvet kurtarıcı rolüne girmemek lazım aslında suçluluk hissetmemek için ama hiçbir şey yapmamak da yanlış gibi geliyor
Sil