49- Kuyruğu dik tutma çabası

Acaba güçlü ve mutlu görünmeye çalışmaya alıştım da ondan mı artık her şeye gülümseyip geçebiliyorum. Hissizleştim mi? Önceden daha şiddetli duygular yaşardım şimdi hep tekdüze. Amaan boşver takmaya değmez diyip geçiyorum. Mutlu görünüyorum, mutlu olduğumu düşünüyorum ama arka plana mı atıyorum üzüntülerimi acaba? Öğrenilmiş çaresizlik bu olabilir mi?

Bugün pazartesi ve ben pazartesi sendromunu ciddi ciddi hissediyorum artık. Çalışmaktan, monoton hayattan sıkıldım sanırım. Çalışmasan da olmuyor...

Ufak tefek şeylere bile çok takıyorum mutsuzken. Mesela her çalıştığım yerde en düşük maaşı almayı nasıl başarıyorum? Bunu önceden takmazdım ama hiç kimsenin kendi zammından maaşından bir türlü memnun olmaması ama benim buna da şükür deyip kabullenmem enayilik mi diye düşünmeye başlıyorum... İnsanların memnuniyetsizliği, her maaş günü yüzleri asık olup yine mutsuz yine isyankar bir hava salmaları bunaltıyor beni. Bulunduğum ortam, çevremdeki insanlar, daha ne kadar tahammül edebilirim bilmiyorum...