128 / 365

- Mayıs 08, 2017


Sürekli dokunarak iletişim kuran bir arkadaş var. Başlarda bu kadar değildi ama artık her fırsatta koluma girmesi, bir şey derken illa ki koluma omzuma dokunması beni rahatsız etmeye başladı. Ben konuşurken dokunulmayı da dokunmayı da sevmiyorum. Ve bunu sınırın aşılması olarak görüyorum. Hatta biriyle karşılaşınca ya da misafir gelince sarılmayı da sevmem.

Ama karşı taraf alınmasın diye çaktırmam ben bu huyumu pek. Bu arkadaş da benim ses çıkarmayışımdan cesaretle sanırım, yapışık ikiz gibi gezmemize sebep olmaya başladı. Kırılmasın diye bir şey de diyemiyorum. Çok sinir bir durum. Çok rahatsızım ama söyleyemiyorum...
Biraz belli etmeye çalıştım gerçi, kolumu bahanelerle çekmeye başladım falan. Bu kişi daha yeni tanıştığımızda da kırk yıllık arkadaşmışız gibi davranmaya başlamıştı zaten o da tuhaf gelmişti.
Ben bu kadar samimiyete gelemiyorum.

Özel günleri kutlamayı da sevmiyorum, kimsenin doğumgününü, bayramını vs kutlamayı çok sevmem. Bir tek pasta yeme kısmını seviyorum. Benimki de kutlanmazsa neden demem. Çok mu yabani bir insanım? Yoo aslında tanıyanlar hep çok sıcak kanlı olduğumu söylerler. Ama sevmiyorum işte.

Nedenini bilmiyorum ama bir de bu özel günlerde hep modum ciddi anlamda düşük olur, çok depresif olurum. Kendimi bildim bileli böyle. Eski bir arkadaşın da dediği gibi, galiba çocukluğuma inmek lazım.

Benzer Yayınlar

0 yorum